۱- شخصیت او جلوتر از تحصیلات او حرکت کند؛
۲- تحصیلات داشته باشد و نه مدرک؛
۳- خوب درسخوانده باشد؛
۴- از حفظ وضع موجود بترسد؛
۵- متوجه باشد تمرکز پراکنده زمینهساز شکست است؛
۶- دریافته باشد نزاعهای اصلی زندگی در درون خود اوست؛
۷- میان زندگی شخصی ازیکطرف و حرفۀ مدیریتی از طرف دیگر، تعادل ایجاد کند؛
۸- سخنان او را دیگران حس کنند و به خاطر بسپارند؛
۹- بداند کیفیت در کار، تصادفی نیست؛
۱۰- هفت روز هفته و ۲۴ ساعت شبانهروز در حال یادگیری باشد؛
۱۱- موفقیت را از قلب شکستهای مکرر استخراج کند؛
۱۲-با آجرهایی که دیگران به او پرتاب میکنند، ساختمان بسازد؛
۱۳- آگاه باشد خصلت «شجاعت» تمام خصلتهای دیگر را تضمین میکند؛
۱۴- با همه پستیها و بلندیهای زمانه خود، بهترینها را به میراث بگذارد؛
۱۵-یاد گرفته باشد دیگران اول باید او را قبول کنند بعد سخنانش را؛
۱۶- ریشه معاشرت و ارتباطات مؤثر را در واژگان ساده و جملات کوتاه بداند؛
۱۷- آموخته باشد فاصله میان خوب و عالی از قلب او تشعشع مییابد؛ ۱۸- تا میتواند از دمدمیمزاج بودن فاصله میگیرد؛
۱۹- کمتر در مورد خود صحبت میکند و اجازه بدهد دیگران در مورد خودشان صحبت کنند؛
۲۰- درونی زلال، پرشور و فراخ داشته باشد؛
۲۱- طرز برخورد او با انسانهای دیگر مملو از دقت و ظرافتهای کلامی و غیرکلامی است؛
۲۲- تا میتواند در جای خود، تقدیر و تشکر میکند؛
۲۳- وقت میگذارد و با خودش گفتوگو میکند؛
۲۴- توانمندی او مساوی است با آن که چه کسانی را جذب میکند؛
۲۵- فهمیده است انسانهای دیگر میخواهند بدانند او چقدر برای دیگران اهمیت قائل است؛
۲۶- از توانمندیهای دیگران برای تحقق اهداف مشترک نهایت بهرهبرداری را میکند؛
۲۷- بیشتر امتیاز میدهد، میبخشد و یاد میدهد تا آنکه تقاضا و انتظارات داشته باشد؛
۲۸- دیگران نحوۀ واکنش و روش تصمیمگیری او را تقدیر میکنند؛
۲۹- تا چه میزان اشتباهات خود را تشخیص میدهد، مینویسد، دستهبندی و اصلاح میکند؛
۳۰- از افلاطون شنیده باشد: کار مهم زندگی، تسخیر خود است.