1405 دوشنبه 9 شهريور
برچسب:

#پونه_ندایی

گاهی فکر می‌کنم زیستن در جهان سوم حق ماست.

دونالد ترامپ در تازه‌ترین خیال‌پردازی خود، تنگه هرمز را قلمروی آمریکا اعلام کرده است؛ ادعایی که بیش از آنکه نشانه اقتدار باشد، یادآور فاصله عجیب میان تصورات رئیس‌جمهور آمریکا و واقعیت تاریخ و جغرافیای ایران است.

چند سالی بود که نگران از دست رفتن مرجعیت رسانه‌ای در ایران بودیم، اما وقوع جنگ، نگاه جهانیان را به سمت رسانه‌های ایران معطوف کرد، زیرا حقیقت‌جویان می‌دانستند که اخبار واقعی جنگ را باید از رسانه‌های داخل ایران جست‌وجو کنند.

این روزها ساختن تصویر با هوش مصنوعی به سرگرمی فراگیر تبدیل شده است. بسیاری از جوانان، آنچه را در خیال و رؤیایشان می‌گذرد، با چند جمله به هوش مصنوعی می‌سپارند و تصویری فانتزی تحویل می‌گیرند؛ یکی خود را روی مریخ می‌بیند، یکی در قالب گربه‌ای بامزه شیرین‌زبانی می‌کند. همه می‌دانند که این تصویرها بازتاب آرزو و خیال‌پردازی‌ سازندگانشان است.

جنگ منصفانه نیست و توزیع آن برای همه یکسان نیست. اگرچه همه مردم  درگیر جنگ هستند، اما همه به یک اندازه هزینه نمی‌دهند. این حقیقت را این روزها بیش از هر زمان دیگری می‌توان در جنوب ایران دید؛ جایی که صدای جنگ قبل از تیتر رسانه‌ها در زندگی مردم شنیده می شود.

ترامپ بار دیگر خیال کرده می‌تواند با چند تصویر تبلیغاتی و ژست‌های امپراتورمآبانه، برای تاریخ و جغرافیای جهان نسخه بپیچد. این‌بار، انتشار تصویری از پرچم آمریکا بر نقشه ایران در تروث سوشال، فقط یک بازی رسانه‌ای نبود؛ توهینی آشکار به ملتی بود که هزاران سال پیش از تولد ایالات متحده، صاحب تمدن، فرهنگ، دولت و هویت بوده است.

نوزده سال پیش، در سرمقاله‌‌ای با عنوان «باز هم درشتی بیگانگان» در شوکران (سال ۱۳۸۶) از جسارت‌هایی نوشتم که در پوشش سیاست و رسانه، به هویت تاریخی این سرزمین تعرض می‌کردند؛ از جمله تلاش برای مصادره نام‌هایی که ریشه در حافظه‌ جمعی ما دارند مثل نام «خلیج فارس». آن روزها، این مسئله برای برخی تنها یک اختلاف لفظی به نظر می‌رسید، اما امروز روشن‌تر از همیشه می‌بینیم که نام‌ها، مرزها و نشانه‌ها، بخشی از موجودیت یک ملت‌ هستند.

امروز که روزنامه ستاره صبح منتشر می‌شود، ممکن است پل‌های زیبای ایران، زیرساخت‌های عظیم انرژی و حتی پل‌های خیابان‌های تهران صدمه دیده باشند. امیدوارم چنین نباشد اما از روز گذشته حمله‌ها زودتر از پایان اولتیماتوم امریکا به ایران آغاز شد.

ایران ضرباهنگ دیگری دارد این روزها. ریتم تهران زیر شلیک ممتد پدافندها برای شکار پهپاد و صدای مهیب بمب و موشک همزمان با نسیم لطیف نوروزی، رگبار باران، رنگین کمان و هوای دلنشین بهار، ترکیبی از بیم و امید را برایمان ساخته است.

ایران سرزمینی است با تاریخ چند‌‌‌ لایه‌ و تمد‌‌‌ن‌های گوناگون که یکی پس از د‌‌‌یگری د‌‌‌ر د‌‌‌ل آن زاد‌‌‌ه، شکوفا و گاه خاموش شد‌‌‌ه‌اند‌‌‌.

لطفا شکیبا باشید...

آخرین خبرها