هرگونه برنامهریزی فردی و اجتماعی در شرایط کنونی امکانپذیر نیست و معلوم نیست این وضعیت تا چه زمانی ادامه خواهد داشت. اگر روی سخن پزشکیان با اقلیت جنگطلبان داخلی باشد، باید دانست که رئیسجمهور تنها مرجعی است که با رأی اکثریت مردم انتخاب شده است، لذا طبق قانون اساسی مقام تصمیمگیر است و میتواند کشور را از این حالت بلاتکلیفی خارج کند و تسلیم اقلیت تندرو نشود.
اگر هم روی سخن او با دشمن است، باید بر توافقنامه اسلامآباد تأکید و لغوکننده توافقنامه را به مراجع بینالمللی معرفی کند. تهدید دشمن به منطقهای کردن جنگ، موجب تحقق اهداف دشمن خواهد شد؛ چراکه تخریب حاصل از جنگ در کشورهای ثروتمند نفتی منطقه، پروژهای جدید برای کشورهای توسعهیافته است که برای بلعیدن ذخایر این کشورها در بانکهای خارجی، مترصد فرصتاند. اکنون چه باید کرد؟ به نظر میرسد تنها راه، بازگشت به برجام و تفاهمنامه اسلامآباد است که نیاز به دیپلماسی و دیپلماتهای قوی، به رهبری وزیر خارجه پیشین، جواد ظریف دارد. تاریخ صد سال اخیر نشان داده است همواره مذاکرات برد-برد یا موازنه منفی، در هنگام اشغال ایران در زمان جنگ اول و دوم جهانی، موجب نجات کشور شده است.
وجود متفکرانی مثل محمدعلی فروغی، مستوفیالممالک، محمد مصدق، میرحسین موسوی و روغنی زنجانی که با گزارش متقن و مهم خود به امام، جنگ هشتساله پایان یافت، از نخبگان خبره زمان خود بودند و ایران را از چنگال دشمنان خارج کردند. امروز هم باید این خبرگان نخبه پا به میدان بگذارند و فرمان اداره کشور را از چنگ اقلیت جاهل خارج کنند. متأسفانه سیاستهای غلط بعضی بهظاهر دوست، خسارت هنگفت جانی و مالی، با ترور دانشمندان و نیروهای باتجربه سیاسی و نظامی و تخریب مراکز حساس علمی و آزمایشگاهی، بر کشور وارد کرد. نفوذ جاسوسان دشمن موجب شد اطلاعات مهم کشور در اختیار دشمنان قرار گیرد و خوشبختانه تاکنون هیچ نفوذی در جناح اصلاحات یافت نشده است؛ چراکه ظاهر و باطن مصلحین یکی است و لذا راه نفوذ جاسوسان دشمن در این جبهه بسته است!
به قول چرچیل، آنقدر که از دوستان ضربه خوردیم، از دشمنان نخوردیم!
شیخ اجل، سعدی شیرازی، میگوید:
دوستی با مردم دانا نکوست
دشمن دانا به از نادان دوست
دشمن دانا بلندت میکند
بر زمینت میزند نادان دوست