هنگامی که در میانه آتشبس، مدودف که هفته گذشته برای شرکت در مراسم تشییع رهبر شهید به تهران آمد از تنگه هرمز بهعنوان بمب اتم و از تنگه بابالمندب بهعنوان بمب هیدروژنی ایران یاد کرد، او با گفتن این حرفها بلای تازهای بر سر ایران فرود آورد. روسها خیر ما را نمیخواهند. آنها منافع ملی خود را در درگیر بودن آمریکا با ایران و سایر جبههها میدانند تا در جبهه اوکراین دست بالا را داشته باشند. این سیاست درستی برای روسهاست، ولی پرسش این است که چرا ایران باید درگیر جنگ با آمریکا باشد؟
اگر نمیدانید بدانید که اسرائیل برای پایان مذاکره ایران و آمریکا و درهم شکستن تفاهم، همه ابزار خود را به کار گرفته است. در این راستا نیروهای خارجی و داخلی مخالف مذاکره، همسو و همجهت عمل میکنند که قابل تأمل است. آمریکا در حال قطع راههای ارتباطی به بندرعباس و محاصره این شهر بزرگ و بندری است. محاصره دریایی به محاصره زمینی میتواند گسترش یابد. مخالفان مذاکره و رجزخوانان چگونه این محاصرهها را در هم میشکنند؟ هزینه بازسازی این ویرانیها از کجا تأمین خواهد شد؟ مخالفان مذاکره چه مأموریتی را بر دوش دارند که به آب و آتش میزنند تا همهچیز ویران شود و مصالح صورت نگیرد. چرا گروهی جنگ میخواهند و علیه مذاکره داد سخن میدهند؟ و هزینه پرگویی آنها را مردم این سرزمین میپردازند؟ تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران بخشی از برنامه راهبردی آمریکا برای شکست چین و کنترل انرژی خاورمیانه بوده و هست. ایستادگی مردم و نیروهای نظامی، دست مذاکرهکنندگان ایرانی را پر کرد. آنچه در میدان نبرد به دست آمد، در تفاهمنامه نقد شد. همه تلاش باید این میشد که تفاهمنامه اجرایی شود. داشتن خط ارتباطی مستقیم بین ایران و آمریکا، حتی در شرایط جنگی، امری لازم است. سخنان ونس را باید جدی گرفت و تلاش برای یافتن راههای مناسب پایان جنگ را برنامه اصلی دانست. میانجیگران بیشتر به فکر مطرح شدن و منافع خود هستند. مذاکره بیواسطه امری مهم است که در هیاهوها کنار گذاشته میشود. دفاع از میهن امری ملی است. مذاکره، دیپلماسی، رزم و مبارزه میدانی هر دو در راستای منافع ملی است. مبارزه برای مبارزه و گفتوگو برای گفتوگو بیمعناست. مذاکره و گفتوگو برای تأمین منافع ملی و کاستن از زیانها و پایان جنگ، امری شرافتمندانه و شایسته ستایش است.
خداوند نگهدار ایرانزمین باشد.