مهرگان، یکی از آیین‌های کهن ایرانی، پس از ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو، جایگاهی جهانی پیدا کرده است؛ اما این ثبت بین‌المللی هنوز نتوانسته جایگاه این جشن را در میان مردم و برنامه‌های فرهنگی کشور به اندازه کافی پررنگ کند. مهرگان از دیرباز با مفاهیمی همچون مهر، دوستی، همبستگی، کشاورزی و شکرگزاری پیوند داشته و در فرهنگ ایران‌زمین سابقه‌ای طولانی دارد. با وجود اهمیت تاریخی و فرهنگی این آیین، برگزاری عمومی و معرفی گسترده آن همچنان با محدودیت‌هایی روبه‌روست. ثبت جهانی مهرگان می‌تواند فرصتی برای معرفی بخشی از میراث فرهنگی ایران به جهان باشد، اما تحقق این هدف نیازمند توجه بیشتر نهادهای فرهنگی، برنامه‌ریزی برای برگزاری رویدادهای عمومی و آشنایی نسل جدید با پیشینه این جشن است؛ جشنی که در عرصه جهانی به رسمیت شناخته شده، اما در زادگاه خود هنوز آن‌چنان که باید دیده نمی‌شود.