چاپلوسی، ریاکاری، تملق و فخر فروشی؛ آفت حکمرانی
چگونه می‌توان از حکمرانی شایسته و کارآمد سخن گفت، در حالی که تملق، ریاکاری و ملاحظه‌کاری جای حقیقت‌گویی، نقد و مشورت عالمانه را گرفته‌ باشد و متملقان و فرصت‌طلبان بر صاحبان اندیشه و تخصص پیشی گرفته باشند و نخبگان و شایستگان به حاشیه رانده شوند؟ آیا می‌توان از استقرار حکمرانی مبتنی بر کرامت ذاتی انسان سخن گفت، بی‌آنکه بساط تملق و چاپلوسی از عرصه حکمرانی برچیده شود، حرمت انسان‌ها پاس داشته و حقیقت‌گویی، نقد و مشارکت مسئولانه نهادینه شده باشد؟