۱. آغاز از منافع مشترک، نه حل یک‌باره همه اختلافات
مذاکرات باید با اولویت‌بندی مسائل آغاز شود: جلوگیری از جنگ، کاهش تنش‌های نظامی، رفع نگرانی‌هسته‌ای و بازکردن مسیر همکاری اقتصادی. اختلافات پیچیده را نباید شرط حل همه مسائل در همان دور نخست مطرح کرد
۲ . توافق گام‌به‌گام،
هر اقدام ایران باید در برابر اقدام مشخص و قابل سنجش آمریکا قرار گیرد؛ نه وعده‌ای مبهم در برابر تعهدی قطعی
اقدام هسته‌ایِ مورد توافق در برابر رفع تحریم مشخص راستی‌آزمایی تعهدات در برابر برخورداری عملی از منافع اقتصادی
توقف اقدامات تنش‌زا در برابر کاهش فشارها
۳. تضمین منافع مردم
معیار موفقیت توافق، فقط امضای سند نیست؛ باید آثار آن در زندگی مردم دیده شود: دسترسی بانکی، تسهیل تجارت، فروش نفت، جذب سرمایه و کاهش هزینه مبادلات. سازوکارهای حقوقی و اجرایی باید برای کاهش خطر بازگشت تحریم‌ها طراحی شوند؛ پذیرش این واقعیت که تضمین آینده سیاست آمریکا محدودیت حقوقی و سیاسی دارد.
۴. حل پرونده هسته‌ای از مسیر شفافیت و نظارت بین‌المللی به‌جای تداوم چرخه تهدید، تحریم و حمله، باید راه‌حلی فنی و قابل راستی‌آزمایی با مشارکت آژانس بین‌المللی انرژی اتمی تدوین شود؛ راه‌حلی که نگرانی مربوط به مواد هسته‌ای و سطح غنی‌سازی را بررسی کند و در مقابل، حقوق و منافع مشروع ایران در استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای در چارچوب تعهدات بین‌المللی را به رسمیت بشناسد.
۵. ایجاد کانال دائمی گفت‌وگو و اجماع ملی
برای جلوگیری از شکست مذاکرات در اثر یک حادثه یا تغییر فضای سیاسی، باید سه اقدام انجام شود
* ایجاد خط ارتباط اضطراری برای جلوگیری از برخورد نظامی و سوءمحاسبه
* استفاده از میانجی‌های مورد قبول طرفین، مانند عمان، برای گفت‌وگوی مستقیم بین ایران وآمریکا
* تشکیل تیم مذاکره‌کننده حرفه‌ای، برخوردار از حمایت ملی با اختیار کافی، همراه با اطلاع‌رسانی شفاف درباره نتایج و هزینه‌های توافق تجربه میانجی‌گری عمان و مذاکرات سال ۲۰۲۶ نیز اهمیت استمرار گفت‌وگو و سازوکارهای فنی را برجسته می‌کند
جمع‌بندی؛ تصمیم دشوار، مسئولیت تاریخی ایران نه باید از مذاکره بترسد و نه به وعده‌های بدون ضمانت دل ببندد. آمریکا نیز باید بداند که فشار نظامی و اقتصادی جایگزین توافقی پایدار نمی‌شود. راه تفاهم، معامله‌ای متوازن است: امنیت در برابر امنیت، تعهد در برابر تعهد و امتیاز در برابر امتیاز؛ با سنجش نتیجه در زندگی مردم. هدف نهایی، نه پیروزی تبلیغاتی یک طرف، بلکه جلوگیری از جنگی تازه، حفظ استقلال و منافع ملی ایران، کاهش فشار اقتصادی و فراهم‌کردن زمینه صلحی پایدار است.