کسانی که توان تصمیم سازی وتصمیم گیری دارند باید بر تردید غلبه کنند.امروز هنگام رجز خوانی نیست.امروز هنگامه گذر از جنگ است.پایان جنگ جز از راه گفتوگو نمیگذرد، گره زدن منافع ایران به تلاش واسطه ها، آتش زدن به فرصت هاست .در جنگ هیچ منفعتی نهفته نیست.اقای پزشکیان پردهها را اندکی کنار زد وچیزی را بازگو کرد که از کسی پنهان نیست. محاصره دریایی راه تنفس ایران را بسته است . ائتلاف های تازه نظامی وامنیتی در منطقه گویای مسیری است که طی خواهد شد.
اگر در مورد روش های اجرائی تفاهم اختلافی وجود دارد، راه از میان برداشتن اختلاف بازهم گفتوگو است .این همان نکتهای است که پزشکیان هم برآن تأکید داشت. همه تلاشها وکوششها وسازماندهیها وبرنامه ریزیها باید در مسیر پایان دادن به جنگ ویرانگر باشد .زمان برای گلایهها اگر چه تنگ است، ولی اکنون هنگامه اندیشیدن به پایان جنگی است که آینده را میسوزاند ،هیچ کس حق ندارد به هر بهانهای ازفرصتهایی ممکن برای پایان جنگ استفاده نکند .
امکان آسیب زدن به دشمن وجود دارد وایستادگی ایران بیش از همه پیش بینیها بوده است .ولی زبان صلح را باید زبان غالب در همه رسانهها وتریبونها کرد .اگر امریکا از توافق میگوید. ما باید باندای رساتر از توافق بگوئیم .حتی زمانی که زبان به تهدید میگشاید بازهم ازمنطق ودوری گزیدن از تنش بگوئیم .این به معنای تسلیم نیست. این امر برمبنای آینده نگری وخردورزی است . ایران میتواند در برابر منطق جنگ معمار صلح شود، یک ضرب المثل قدیمی میگوید: " هزار دوست کم است ویک دشمن زیاد" درباره سود صلح وزیان ودشمنی حافظ میگوید:
درخت دوستی بنشان که کام دل ببارآرد
نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد
ما امروز تنها ،در میان انبوهی از دشمنان آشکار وپنهان قرار گرفته ایم.آیا توانایی حل این همه مشکل وجود دارد ؟