کشتیهایی که از شمال آن یا از جنوب تنگه هرمز رفتوآمد میکنند، باید از ایران اجازه بگیرند. آمریکا این موضوع را بهانه قرار داد و درگیریهای پراکنده را آغاز کرد. اکنون شش شب متوالی است که آمریکا نقاطی را در نوار ساحلی دریای عمان و خلیج فارس بمباران میکند. به نظر میرسد این جریان ادامه دارد. ترکیب تحریم، جنگ، محاصره دریایی، ائتلاف منطقهای و جهانی که توأمان در جریان است، برای ایران و مردم آن فاجعه بار و پرهزینه خواهد بود. ایران در واکنش به حملات آمریکا، به پایگاههای آمریکا در بحرین، قطر، کویت، امارات، عمان، اردن، عربستان و سوریه حمله کرد. این حملات مانع حملات آمریکا به ایران نشده است.
* تحریم Sanction ابزاری است که آمریکا از آن برای کشورهایی که با آنها در حالت تنش یا تخاصم است استفاده میکند و این کشورها را با ابزار مالی تحت فشار قرار میدهد. تحریم مانند موریانه پایههای اقتصادی کشور را میخورد و از بین میبرد. اثر تحریم در درازمدت مشخص میشود. تحریم باعث شد تا دلار از هفت تومان به ۱۸۰ هزار تومان برسد. تحریم قدرت خرید مردم را کاهش داده است.
* جنگ برای کشورها دستاوردی نداشته است، بلکه ویرانی و نابسامانی نتیجه آن بوده و هست که آثارش در جامعه قابل مشاهده است. بسته بودن تنگه هرمز اقتصاد کشورهای منطقه و جهان را تحت تأثیر قرار داده است و ادامه و طولانی بودن آن ائتلاف جهانی علیه ایران را به وجود میآورد.
* محاصره دریایی Naval blockade بدترین نوع مجازات اقتصادی بهشمار میرود. واردات و صادرات به بنادر جنوبی کشور متوقف میشود یا به حداقل میرسد. به گفته رئیسجمهور و رئیس کل بانک مرکزی، وقتی آمریکا ایران را محاصره دریایی کرد، فروش نفت ایران به صفر رسید. وقتی درآمد نفتی نباشد، آثار آن در اقتصاد، تولید و زندگی قابل مشاهده است.
* ائتلاف Global Alliance : کشورها تلاش میکنند در دنیا دوستان فراوان و دشمنان اندک داشته باشند. اکنون وضع به گونهای شده که ایران دوستی در جهان ندارد و بدتر آنکه ائتلاف منطقهای و جهانی علیه کشور شکل گرفته است که خطر آن کمتر از خطر تحریم نیست، چون کشور در محاصره فشارهای سیاسی و اقتصادی قرار گرفته است.
* تورم Inflation: وقتی شرایط جنگی بر کشور حاکم است، مشکلات مردم افزایش پیدا میکند و تورم و گرانی زندگی مردم را تحت تأثیر قرار میدهد. به همین دلیل است که مردم مخالف جنگ و طرفدار صلح هستند. بمباران سواحل عمان و خلیج فارس برای برداشتن موانع دسترسی به جزایر ایرانی طراحی شده است. این زنگ خطری است که به صدا درآمده و میطلبد برای جلوگیری از پیامدهای تجزیه کشور و بدتر شدن اوضاع، رئیسجمهور و رئیس مجلس پا پیش بگذارند و نگذارند کشور این آسیب ببیند. بازگشت به تفاهمنامه 14 مادهای و گرفتن امتیاز در باز کردن تنگه هرمز که مشکل جهانی است میتواند خطر تجزیه و بحران را از سر کشور دور کند.
قالیباف گفته: «موضع ما این است که تردد و رفت و آمد در تنگه روز به روز افزایش یابد و اهمیت آن بیشتر شناخته شود. نباید کاری کنیم کخپه تنگه به ضد خودش تبدیل شود». وقتی تردد کم باشد یا تردد از مسیرهای جایگزین، که آمریکا و کشورهای عربی به دنبال آن هستند، تحقق یابد، آنگاه بسته بودن یا باز بودن تنگه هرمز اهمیت استراتژیک خود را از دست خواهد داد. روزنامه کیهان و همفکرانش فشار میآورند تا ایران تنگه بابالمندب را به کمک حوثیها به روی کشتیها ببندد. اگر چنین اتفاقی رخ دهد، ماشه جنگ بزرگ چکانده خواهد شد و عربستان به میدان خواهد آمد. وقتی عربستان با ایران درگیر شود، پاکستان به دلیل پیمان دفاعی که با عربستان دارد، از شرق میتواند وارد جنگ با ایران شود.
باید دانست که ترکیب تحریم، جنگ، محاصره دریایی و ائتلاف بینالمللی، نتیجهاش ویرانی است نه آبادانی.