ایران و آمریکا به نقطهای رسیدهاند که تفاهم به امری ناگزیر برای هر دو کشور تبدیل شده است، ولی این به معنای پایان ماجرا نیست. حساسیت موضوع و کارشکنیهای پنهان و آشکار، مراقبت از تفاهمنامه را از اهمیت بیشتری برخوردار میکند.
اکنون زمان رجزخوانی نیست. تلاش برای توافقی پایدار بر پایه تفاهمنامه 14 مادهای بزرگترین دستاورد ایران در منطقه و جهان کنونی است. جنگ ویرانگر است؛ هم برای ایران و هم برای آمریکا و هم جهان. زیانهای بسیاری رقم خورده است. هر دو طرف هوشمندی نشان دادهاند و با تدبیر و خردورزی، سازش را بر ستیز برتری دادهاند. هر دو، زورآزمایی در میدان جنگ را تجربه کردهاند و اینک به سازش روی آوردهاند.
ما باید ستایشگر صلح باشیم. ما باید با هوشیاری، راه را بر شکست ببندیم. دستاورد ایران اندک نبوده است. ما بایستی مسیر تفاهمنامه را هموارتر کرده و هیجان، شعار و رجزخوانی را در این دوره به کنار بگذاریم.
تجربه طولانی و زیانهای ناشی از شعار، هیجان و دشمنی، زیانبار بوده است.
ترامپ قابلیت تحریک شدن دارد. در داخل آمریکا، مخالفان در برابر او صفآرایی کردهاند. نتانیاهو برای شکست تفاهمنامه، تمام توان خویش را به کار بسته است.
در این شرایط، به جای تحریک ترامپ، بهتر است برای اجرای درست تفاهمنامه و رسیدن به توافق، از هیچ تلاشی فروگذار نکنیم.
هوشیاری و آیندهنگری، راه گذر از بحرانهاست.
تأخیر در توافق، بازیگران تازهای را وارد میدان خواهد کرد. اسرائیل تردیدی به خود راه نخواهد داد که تفاهمنامه را به آتش بکشد.
فرانسه هم به میدان سهمخواهی پا گذاشته است.
تأخیرهای ناخواسته، روند گفتوگو را با دشواریهای تازه روبهرو خواهد کرد.ایران برای ماندگاری، به کاهش تنش نیاز دارد. ما باید از تنش به وادی تنشزدایی کوچ کنیم. خردورزی شرط عقل است، زیرا زیرا فوایدش زیاد و زیانش کمتر است.
خداوند نگهدار ایرانزمین باشد.