اهمیت ارتباطات در عصر امروز دیگر یک مزیت نیست، بلکه یک زیرساخت حیاتی است. اینترنت مانند برق و آب لولهکشی، به ستون فقرات اقتصاد، آموزش، سلامت و تعاملات اجتماعی بدل شده است. بر اساس گزارشهای بینالمللی، هر یک درصد افزایش در پهنای باند اینترنت، میتواند بهرهوری اقتصادی را ۱.۳ درصد بالا ببرد. در ایران، بیش از ۱۰۰ هزار کسبوکار اینترنتی به صورت مستقیم و میلیونها شغل غیرمستقیم به این فضا وابسته است. از پزشکان برای مشاوره آنلاین تا معلمان مدارس دورافتاده و دانشجویانی که پایاننامه مینویسند، همگی به « دسترسی آزاد اطلاعات» نیاز دارند، موضوعی که رئیسجمهور به آن تأکید کرده است.
اینترنت، خسارتی چندلایه برای مردم داشته است.
* هر روز قطعی اینترنت در ایران، برآوردهای کارشناسی نشان میدهد که اقتصاد دیجیتال بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ میلیارد تومان ضرر میکند. فروشگاههای آنلاین، پلتفرمهای تحویل غذا، سامانههای تاکسی اینترنتی و درگاههای پرداخت الکترونیک با افت درآمد مواجه شدهاند.
* گزارشهای میدانی حاکی از آن است که هزاران نفر از کارمندان شرکتهای استارتاپی یا به مرخصی اجباری رفتهاند یا حقوقی دریافت نمیکنند. کارگران پشتیبانی، تولیدکنندگان محتوا، و حتی میوهفروشانی که از طریق واتساپ سفارش میگرفتند، دچار مشکل شدهاند.
* دانشآموزان مناطق محروم که به مدرسه دسترسی ندارند و تنها از طریق شاد یا پلتفرمهای دیگر تحصیل میکردند، از چرخه آموزش حذف شدهاند. همچنین بیمارانی که نوبتدهی آنلاین یا مشاوره پزشکی از راه دور دریافت میکردند، اکنون سرگردان شدهاند.
* قطعی اینترنت، محرومیت از «حق» است که رئیسجمهور آن را بیان کرده است. مردم میبینند که شعار انتخاباتی «رفع فیلترینگ» با «حق پیشرفت» جور در نمیآید.
نکته تلخ ماجرا این است که در حالی که رئیسجمهور در شبکه اجتماعی پیام میدهد و از پیشرفت میگوید، مردم از دسترسی به اینترنت محروم شدهاند. آیا وعده رفع فیلترینگ که در سال ۱۴۰۳ داده شد، صرفاً یک شعار انتخاباتی بود؟ و چگونه میتوان از مزایای فضای مجازی سخن گفت.
اگر رئیسجمهور باور دارد که اینترنت حق مردم و زمینهساز پیشرفت است، باید به رفع رفع فیلترینگ اقدام کند. در غیر این صورت، بیانیهروز جهانی ارتباطات، به طنزی است.