* آتشبس دو هفتهای میان ایران و آمریکا فردا به پایان میرسد. بیم آن میرود که اگر تلاش پاکستان نتیجه ندهد، شرایط وارد مرحله جدید یعنی تداوم محاصره دریایی، تحریم و جنگ شود.
* تیم مذاکرهکننده آمریکا در اسلامآباد حضور دارد، اما تیم مذاکرهکننده ایران تا شب گذشته به آنجا نرفته بود. اگر تیم مذاکره کننده به اسلام آباد نرود سوژه تبلیغاتی برای غرب خواهد شد.
* مذاکره و دیپلماسی در شرایط تخاصم و جنگ میتواند مفید و سازنده باشد. حضور ایران در اسلامآباد بهتر از عدم حضور است، زیرا سلاح تبلیغاتی را از آمریکا میگیرد؛ آمریکا وانمود خواهد کرد که اهل مذاکره است اما ایران اهل مذاکره نیست.
* ادامه محاصره دریایی و بسته بودن تنگه هرمز دو عامل مهمی هستند که احتمال توافق را کاهش و احتمال جنگ را افزایش میدهند. واقعیت این است که حمله و شلیک آمریکا به کشتی تجاری ایران و توقیف آن، فصل تازهای از درگیری را رقم زده و سطح تنش را در آستانه پایان آتشبس بالا برده است.
در همین حال، صدای بلند مخالفان مذاکره و توافق به گوش میرسد؛ صداهایی که خود به افزایش تنش دامن میزنند و تیم مذاکره کننده را تضعیف میکنند. افزایش پلکانی تنش خطرناک است، زیرا میتواند به جنگ ختم شود.
شگفت آنکه عدهای شعار میدهند «مذاکره خیانت است» و «آتشبس حماقت است»! این شعارها نویسنده را به یاد دوران دولت روحانی میاندازد؛ زمانی که عدهای در قم با خطاب قرار دادن حسن روحانی شعار میدادند: «ای آنکه مذاکره شعارت، استخر فرح در انتظارت»؛ اشاره آنها به درگذشت اکبر هاشمی رفسنجانی در استخر بود.
واقعیت این است که بهرغم مشکلات فراوان طرف آمریکایی در جنگ، به گفته قالیباف، تجربه و امکانات نظامی آمریکا و اسرائیل از ایران بیشتر است. اگر این ارزیابی درست باشد، باید به دیپلماسی ادامه داد، زیرا دیپلماسی راهحل است و جنگ راهحل نیست؛ جنگ تنها ویرانی و خسارت به بار میآورد و جبران آن پرهزینه و زمانبر خواهد بود.
انتظار میرود که دیپلماسی شکست نخورد چون جایگزین دیپلماسی تحریم، محاصره دریایی و جنگ خواهد بود.