در دوران پساجنگ، همزمان با بهبود در روابط خارجی و گشایش برای سرمایهگذاری در امور زیربنایی، برنامهریزی برای حل مشکلات درونی کشور و اصلاح ساختار سیاسی مهمترین عامل ماندگاری خواهد بود. مذاکره و گفتوگو، پشتیبانی از مذاکرهکنندگان در راستای منافع ملی است و خردهحسابهای سیاسی و تفاوت نگرشها و حتی دلخوریهای گذشته نباید خللی در این امر وارد کند.
کسانی که در پشت میز مذاکره مینشینند با هر پیشینه و توانی برای به دست آوردن منافع کشور و پایان دادن به جنگ و رسیدن به توافقی ماندگار گفتوگو میکنند؛ پس پشتیبانی همهجانبه از آنها امری ملی و میهنی است.
این پشتیبانی بیتردید دست آنها را بازتر و همبستگی ایرانیان، طرف مقابل را به دادن امتیازهای بهتر وادار خواهد کرد. انتظار میرود که برای دستیابی به حقوق کشور از همه کارشناسان توانمند در حوزههای گوناگون به ویژه در حوزه حقوقی و روابط بینالملل بیشترین بهره را ببرند تا در متون حقوقی جایی برای بهانهجویی و زیادهخواهیها در آینده باقی نماند و متن و توافقی صورت میگیرد تا افکار عمومی را اقناع کند.