الف. ایران به مذاکرات از موضع ضعف نیامده بود، بلکه از موضع قدرت. از این نظر، او آماده هیچ مصالحه قابل توجهی نبود.
ب. از سوی دیگر، به نظر میرسد در آمریکا این تصور وجود داشت که ایران به اندازه کافی تضعیف شده تا بتوان به آن توافقی تحمیل کرد که بر اساس خواستههای آمریکایی باشد، چه در زمینه غنیسازی و چه در مسائل مربوط به آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز.
ج. مشکل کنونی آمریکا این است که حتی بازگشت به درگیری شدید لزوماً به تسلیم ایران منجر نخواهد شد و ممکن است دایره درگیری را به طور قابل توجهی گسترش دهد به گونهای که بیش از پیش به اقتصاد بینالمللی آسیب برساند.
د. بنابراین، رئیسجمهور ترامپ باید بین سه گزینه تصمیم بگیرد: ادامه مذاکرات که احتمالاً بسیاری از کشورها از او خواهند خواست این کار را انجام دهد، پایان درگیری بدون توافق، یا بازگشت به تشدید نظامی، با این درک که حتی آسیب به زیرساختها در ایران یا اقداماتی مانند اشغال جزایر، به حکومت ایران آسیب خواهد زد اما همچنین واکنش شدید و هزینه سنگینی برای کشورهای منطقه، اسرائیل و آمریکا به همراه خواهد داشت و بعید است مواضع آنها را تغییر دهد.
وی افزود: در نهایت، بنبست مستقیماً ناشی از اختلاف عمیق بین طرفین در سؤال اساسی است: تاکنون واقعاً چه کسی پیروز شده است. تا زمانی که این اختلاف دیدگاهی تغییر نکند، احتمال توافق پایین باقی میماند. توپ در زمین آمریکاست.