من نمی‌دانم ما قدرت چندم جهانیم و معیار این تقسیم‌بندی چیست. داشتن توان دفاعی در این جهان بی‌در و پیکر، امری پسندیده است؛ ولی در کنار آن، ناداری و تهیدستی مردمان و فسادهایی که چون موریانه پیوندهای اجتماعی را می‌خورد، امری است نکوهیده.
پویایی و توانایی در رشد و توسعه و شاخص‌های امید به زندگی معنا پیدا می‌کند. در پیوند دانایی و توانایی شکل می‌گیرد. در از میان برداشتن فساد در همه شکل آن بروز و ظهور پیدا می‌کند. در شفافیت و همبستگی ملی رشد می‌کند.
ما در دام دشواری‌ها و تنگناها گرفتار آمده‌ایم. هنر، پافشاری بر ادامه روش‌های جاری نیست؛ یافتن راهی برای کاستن از بحران‌های دامنه‌دار، هنر سیاستمدار واقعی است.
واقعیت این است که سفره‌های مردم کوچک و کوچک‌تر می‌شوند.
نمی‌توان از توان بالاتر سخن گفت و مهاجرت طبقه متوسط به بخش فرودست جامعه را نادیده گرفت.
واقعیت‌ها عریان‌تر از آن هستند که در پناه شعارها پنهان شوند. شاید باز هم باید گفت: «چشم‌ها را باید شست... جور دیگر باید دید.»