قدرت واقعی ایران فقط در سلاح نیست. قدرت ایران در مردم ایران است. در جوانی که هنوز امید دارد؛ در دانشمندی که میتواند بماند؛ در کارآفرینی که میتواند سرمایهگذاری کند؛ در خانوادهای که میخواهد آینده فرزندانش را در ایران بسازد. اگر این سرمایه اجتماعی از دست برود، قدرت نظامی نمیتواند آن را جبران کند. پس امروز باید یک سؤال تاریخی را بیپرده مطرح کرد: آیا باید برای حفظ یک سیاست، ایران هزینه بدهد؛ یا باید سیاست را برای حفظ ایران اصلاح کرد؟
جام زهر
سال ۱۳۶۷، پذیرش قطعنامه ۵۹۸ تلخ بود؛ آنقدر تلخ که امام خمینی(ره) از آن به «جام زهر» تعبیر کرد. اما پشت آن تصمیم تلخ، یک حقیقت بزرگ نهفته بود: گاهی برای حفظ یک ملت، باید تصمیمی گرفت که برای تصمیمگیرنده از زهر هم تلختر است. امروز ایران در برابر آزمونی دیگر ایستاده است. این بار فقط سخن از جنگ نظامی نیست؛ اقتصاد، معیشت، تحریم، کاهش قدرت خرید، فرسایش اعتماد عمومی، مهاجرت نخبگان، فساد، ناکارآمدی و شکاف اجتماعی همزمان کشور را تحتفشار قرار دادهاند.
شجاعت تغییر مسیر
اشتباه خطرناک این است که تصور کنیم ادامه هر سیاستی، صرفاً به دلیل هزینهای که تاکنون برای آن پرداختهایم، الزاماً درست است. تاریخ به ما میآموزد: شجاعت فقط ایستادن نیست؛ گاهی شجاعت، تغییر مسیر است. جام زهر یعنی: پایان دادن به سیاستهای پرهزینهای که منافع ملی را فرسوده میکنند؛ باز کردن راه دیپلماسی مقتدرانه؛ اصلاح حکمرانی؛ مبارزه واقعی با فساد و رانت؛ بازگرداندن امنیت سرمایه و امید به اقتصاد؛ شنیدن صدای مردم و منتقدان؛ بازسازی اعتماد دولت ـ ملت و قرار دادن ایران وزندگی ایرانیان در مرکز تصمیمگیری.
جام عقلانیت
جام زهر، جام تسلیم نیست؛ جام عقلانیت است. نه تسلیم در برابر بیگانه؛ نه ماجراجویی پرهزینه. نه جنگطلبی؛ نه صلح ذلیلانه. بلکه مقاومت هوشمندانه + دیپلماسی مقتدرانه + اصلاح حکمرانی + اقتصاد مردممحور.
زمان نجات ایران
هیچ سیاستی مقدستر از ایران نیست. هیچ جناحی بزرگتر از ایران نیست. هیچ دولتی بالاتر از ایران نیست. هیچ آرمانی نباید به قیمت نابودی آینده ایران تمام شود. امروز زمان نفرت و انتقام نیست. زمان نجات ایران است.
از «شیرینیِ توهم» بترسیم
اگر تصمیمی تلخ برای عبور از بحران لازم است، از تلخی آن نترسیم؛از «شیرینیِ توهم» بترسیم. زیرا ممکن است فردا دیگر فرصت نوشیدن جام نجات باقی نمانده باشد.جام زهر ۵۹۸ پایان یک جنگ بود؛ این بار باید پایان چرخه فرسایش ایران باشد. نه برای شکست کسی؛ نه برای پیروزی جناحی؛ بلکه برای یک پیروزی بزرگ: پیروزی ایران بر بحران. ایران بماند؛ ایران آباد بماند؛ ایران مقتدر و ایرانی، امیدوار به فردای ایران بماند.