تجهیز شناورهای کلاس شهید سلیمانی به موشک پدافندی «صیاد ۳-G» (نسخه دریاپایه صیاد 3-F)، گامی عملیاتی در جهت استقرار پدافند برد بلند شناورمحور در ساختار رزمی نیروی دریایی محسوب میشود؛ تحولی که این کلاس را از یک سکوی عمدتاً تهاجمی موشکانداز به یک عنصر چندنقشی با قابلیت دفاع هوایی منطقهای ارتقا میدهد. این تحول زمانی معنا پیدا میکند که سامانه پدافندی شامل موشک با برد عملیاتی حدود ۱۲۰ تا ۱۵۰ کیلومتر، سقف درگیری بیش از ۲۵ کیلومتر، هدایت ترکیبی و قابلیت درگیری چندهدفه باشد و در کنار آن رادار سهبعدی با توان کشف اهداف در برد بلند و مقاومت نسبی در برابر جنگ الکترونیک و همچنین سامانه مدیریت نبرد یکپارچه روی شناور مستقر شود. از منظر دکترین دفاع هوایی دریایی، صرف استقرار پرتابگر عمودپرتاب بهتنهایی ایجادکننده چتر پدافندی مؤثر نیست، بلکه کارایی آن وابسته به اتصال پایدار به شبکه فرماندهی و کنترل، تبادل داده با سایر یگانها و هماهنگی با سامانههای ساحلی و هوابرد است. در چنین چارچوبی، این شناور میتواند بهعنوان یک گره پدافند منطقهای در گروه رزمی عمل کند و با افزایش بقاپذیری خود و یگانهای همراه، زمان واکنش و هزینه عملیاتی دشمن را بالا ببرد. استقرار یک یا چند فروند کلاس شهید سلیمانی مجهز به پدافند برد بلند در آرایش عملیاتی این یگانها، یک چتر دفاعی متحرک با شعاع عملیاتی حدود ۱۵۰ کیلومتر ایجاد میکند.