به گزارش آسیا تایمز رقابت فزاینده چین و آمریکا بر سر منابع معدنی ایالت «بلوچستان» پاکستان پرداخته و عنوان کرد: این منطقه که در تاریخ معاصر پاکستان همواره با ناامنی، ریسک سیاسی و توسعهنیافتگی شناخته میشد، اکنون در حال تبدیل شدن به کانونی راهبردی در رقابت جهانی بر سر مواد معدنی حیاتی است.
ایالت «بلوچستان» پاکستان با وجود برخورداری از ذخایر عظیم مس و طلا، سالها نتوانست سرمایهگذاری پایدار بینالمللی جذب کند و شکاف میان ظرفیت بالقوه و واقعیتهای امنیتی، آن را در ذهن سرمایهگذاران منطقهای پرخطر جلوه داد اما پس از آنکه اسلامآباد امتیازهایی به شرکتها داد، موج تازه از سرمایهگذاریهای چینی و پاکستانی به این منطقه وارد شد و ارزیابیها تغییر کرد.
طرح «ریکو دیک» در پاکستان
بر اساس این گزارش، اعطای امتیازهای جدید به شرکتهای چینی و گروههای بزرگ تجاری پاکستان، دامنه فعالیتها را فراتر از پروژه شاخص «رکو دیک» متعلق به شرکت کانادایی «بریک گولد» که پیشتر در این منطقه فعالیت میکرد، گسترش داد.
درهمین راستا، اسلامآباد به پایانه بینالمللی مواد فله پاکستان در بندر قاسم دستور داده تا مامور مدیریت صادرات مرحلهای بیش از پنج میلیارد دلار شود. همچننین پیشبینی میشود با آغاز تولید در سالهای ۲۰۲۸ تا ۲۰۲۹، میزان تولید کنسانتره به ۸۰۰ هزار تا یک میلیون تن در سال برسد.
این درحالی است که افزایش ظرفیت تولید به چنین ظرفیتی برای اقتصادی که با بحرانهای مکرر تراز پرداختها و ضعف صادرات مواجه است، میتواند بر سلامت کلی اقتصاد ملی تاثیرگذار باشد.
بنابراین، ورود سرمایه در این مقیاس بهطور معمول در محیطهای کاملا بیثبات رخ نمیدهد و توسعه زیرساختهای لجستیکی و شبکه امتیازهای معدنی، نشانهای از افزایش اعتماد بازار به ثبات بلندمدت پاکستان است. در عین حال، رکو دیک به عرصهای ژئوپلیتیکی نیز تبدیل شده و حمایت مالی حدود ۱.۳ میلیارد دلاری آمریکا در چارچوب زنجیره تامین مواد معدنی حیاتی در کنار تعمیق حضور چین، نشاندهنده همگرایی و رقابت همزمان قدرتهای بزرگ بر سر منابع این استان است؛ الگویی مشابه آنچه در کنگو، زامبیا و شیلی دیده میشود.
ناامنی در ایالت بلوچستان پاکستان
با این حال، چالشهای امنیتی همچنان پابرجاست و حملات تروریستی و عملیاتهای نظامی دولت، شکنندگی محیط عملیاتی را برجسته میکند.
اسلامآباد برای اطمینانبخشی به سرمایهگذاران، در حال تقویت نیروهای امنیتی، گسترش شبکههای اطلاعاتی و افزایش همکاری با شرکای کلیدی بهویژه چین است اما بسیاری از تحلیلگران معتقدند ریشه ناآرامیهای بلوچستان در احساس حذف سیاسی، توزیع نابرابر منابع و ضعف حکمرانی نهفته است. درواقع، اگر از نگاه ساکنان محلی مشاهده شود، متوجه خواهیم شد که موفقیت طرحهای مانند رکو دیک تنها زمانی معنا دارد که به اشتغال، درآمد محلی، توسعه زیرساختها و بهبود خدمات عمومی منجر شود. بنابراین، تداوم اعتماد سرمایهگذاران نهتنها به امنیت و زمینشناسی، بلکه به میزان رضایت و مشارکت جوامع محلی بستگی خواهد داشت. این رسانه چینی در انتهای گزارش خود نوشت که ایالت بلوچستان پاکستان اکنون دیگر صرفا منطقهای بیثبات تلقی نمیشود، بلکه به میدان راهبردی رقابت جهانی بر سر منابع تبدیل شده است؛ رقابتی که میتواند آینده اقتصادی و ژئوپلیتیکی پاکستان را تحت تاثیر قرار دهد.