رودری برگشته است. و این فقط یک بازگشت ساده نیست. این بازگشت فوتبالیستی است که باعث میشود همه در اطرافش بهتر بازی کنند، بازیکنی غیرقابل جایگزین که منچسترسیتی برای مدت طولانی به شدت دلتنگش بود و رهبری آرام که سختترین مقطع دوران حرفهای فوتبالش را پشت سر گذاشته است. پس از ماههایی آکنده از مصدومیت، انتظار و تلاشهای طاقتفرسای پنهان از چشمها، رودری دوباره حس میکند یک فوتبالیست است. او بازگشته است، کامل و قویتر از همیشه.
این هافبک اسپانیایی دورهای بسیار دشوار را پشت سر گذاشته است که با مشکلات جسمانی همراه بود و او را در این فصل تنها به ۴۱۵ دقیقه بازی در هشت مسابقه محدود کرد. آخرین دقایق حضورش پیش از وقفه به دوم نوامبر بازمیگشت و از آن زمان، روند بازگشت طولانی و طاقتفرسا بود. اولین بار مقابل ناتینگهام فارست و در پیروزی ۱-۲ به فهرست تیمش بازگشت، هرچند حتی یک دقیقه هم به میدان نرفت. این نشانهای از نزدیک شدن به انتهای تونل بود. تایید نهایی مقابل ساندرلند رقم خورد. گواردیولا تصمیم گرفت او را در آغاز نیمه دوم بهجای نیکو گونزالس که چند بازی بسیار خوب انجام داده بود وارد زمین کند و رودری در همان ۴۵ دقیقه، دوباره سکان هدایت را در دست گرفت. او تیم را سازمان داد، به بازی معنا بخشید و زمانی که بیش از هر وقت دیگری به راه حل نیاز بود، درخشان ظاهر شد. این در حالی بود که او برای مسابقه چندان آماده نبود اما بهترین رهبری ممکن را به نمایش گذاشت.
گواردیولا بدون تردید او را بهترین بازیکن نیمه دوم معرفی کرد و به وضوح نشان داد غیبتش تا چه اندازه به این تیم لطمه زده بود. آمار نیز این حس کنترل را تقویت کرد. رودری در پاسهای صحیح (۵۲)، پاس به نیمه حریف (۲۸) و بازیهای خط شکن (۷) پیشتاز میدان بود. از همان اولین لمس توپ، کارگردان مطلق بازی شد. سیتی نفسی به راحتی کشید... هرچند به بیش از یک تساوی دست پیدا نکرد و این آرامش به این دلیل بود که قلب این تیم دوباره به جای همیشگیاش بازگشته بود.
این خبری است که نه تنها منچسترسیتی، بلکه تیم ملی اسپانیا نیز از آن استقبال میکند. رودری مهرهای کلیدی در سیستم لوییس دلافوئنته است که تعادل ایجاد میکند، سازمان میدهد و به همه چیز معنا میبخشد.