اکبر زنجانپور پیشگام سینما، تلویزیون و تئاتر از افسوس خود در همکاری نکردن با بهرام بیضایی گفت: یکی از افتخارات من این است که بهرام بیضایی بازی‌ام را خیلی دوست داشت و من با شنیدن این جمله سر از پا نمی‌شناختم. هنوز هم از همکاری نکردن با بهرام بیضایی افسوس می‌خورم و نمی‌دانم چه کار کنم که برگردم به سال ۵۸ و بایستم در مرگ یزدگرد بازی کنم.
اکبر زنجانپور در گفت و گو با خبرنگار تئاتر ایرنا اظهار داشت: ۱۳سال پیش با نمایش «دایی وانیا» در سالن اصلی تئاتر شهر بودیم و از آن موقع تاکنون در تئاتر شهر اجرایی نداشتم. قبل از آن، ۱۰ سال پیش در تالار وحدت نمایشی از چخوف را روی صحنه بردم؛ «باغ آلبالو». دو سال پیش هم نمایش «اکتینگ» را در تئاتر ایرانشهر اجرا کردم و اکنون هم اینجا هستم.
در ۲۶ سالگی نقش یک پیرمرد ۷۰ ساله را بدون تیپ‌سازی بازی کردم
وی افزود: اولین اجرای رسمی من به سن ۲۴ سالگی برمی‌گردد، نمایش «چوب زیر بغل» نوشته و به کارگردانی بهمن فُرسی در سال ۵۱، «ملاقات با بانوی سالخورده» را با زنده‌یاد حمید سمندریان اجرا کردیم و آن موقع ۲۶ ساله بودم و نقش یک آدم ۷۰ ساله را که نقش اول کار بود بدون تیپ‌سازی بازی کردم. بازیگر نمایش «ملاقات با بانوی سالخورده» یادآور شد: آقای سمندریان می‌گفت ۷۰ سالگی باید از درون باشد نه از بیرون و ما برای رسیدن به این نگاه سعی کردیم و راهنمایی‌های حمید سمندریان باعث تحقق این اتفاق شد. من هم حرف‌شنوی داشتم و روی حرف‌های حمید سمندریان در خانه خیلی کار می‌کردم و بازی در این نمایش، نقشی ماندگار شد. آن موقع فیلمبرداری از تئاتر نداشتیم و از این نمایش تصویری نداریم.
اکبر رادی از من شاکی بود که چرا در کارهایش بازی یا کارگردانی نکردم
زنجانپور درباره خاطره‌هایش با اکبر رادی هم گفت: هنوز قسمت نشده در کاری از ایشان بازی یا کارگردانی کنم. خود اکبر رادی هم این اواخر خیلی شاکی بودند از این که چرا در کارهایش نیستم. من دوست داشتم باشم اما قسمت نبود. اکبر رادی جزو نوابغ است و در گروه تئاتر شاهین سرکیسیان با شاهین کار می‌کرد و شاگرد او بود؛ مانند خیلی‌های دیگر از جمله آربی اُوانسیان که دستیارش بود.
وی ادامه داد: اکبر رادی در آنجا با همکاری شاهین، اولین نمایشنامه خود را به نام «روزنه آبی» با وسواس های شاهین و خودش نوشت؛ نمایشنامه‌ای که معتقدم از بهترین کارهای تئاتر این مملکت است.
از کار بیضایی کنار گذاشته نشدم
وی در عین حال درباره همکاری با زنده‌یاد بهرام بیضایی خاطرنشان کرد: «شب هزار و یکم» در همین سالن چارسو اجرا شد. در سال ۵۸ بهرام بیضایی از من دعوت کرد تا در نمایش «مرگ یزگرد» کار کنم، حدود سه ماه تمرین کردیم و بنا به شرایطی قسمت من نبود کار نکنم. کسی من را کنار نگذاشته بود و خودم را کنار کشیدم و بدکاری هم کردم.
زنجانپور گفت: یکی از افتخارات من این است که بهرام بیضایی بازی‌ام را خیلی دوست داشت و موقعی که این جمله را می‌گفت سر از پا نمی‌شناختم. هنوز هم افسوس می‌خورم و نمی‌دانم چه کار کنم برگردم به سال ۵۸ و خودم بایستم نقشم در این تئاتر را بازی کنم و مقصر خودم بودم.