جایزه نوبل ادبیات هر سال بحث‌ها و اختلاف‌نظرهای گسترده‌ای را درباره برجسته‌ترین نویسندگان زنده جهان به راه می‌اندازد و در این میان نویسندگانی هستند که سالهاست نامشان در فهرست شانس‌های اصلی مهم‌ترین جایزه دنیای ادبیات مطرح می‌شود. به گزارش ایسنا، برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ قرار است، ۸ اکتبر (پنجشنبه، ۱۶ مهرماه) معرفی شود و حالا خبرنامه دانشگاه جانز هاپکینز آمریکا در آستانه اعلام برنده در گزارشی به معرفی و بررسی پیشینه ۱۰ نویسنده‌ای پرداخته که نامشان بارها در فهرست پیش‌بینی‌ها دیده می‌شود. کان ژو، جرالد مورنین، آن کارسون، توماس پینچن، گَاریل لوتز، ریچل کاسک، ایزابل آلنده، هاروکی موراکامی، النا فرانته و لوئیز اردریک.
کان ژو
کان ژو یکی از نام‌های همیشگی در میان مدعیان نوبل و از ستون‌های ادبیات آوانگارد چین است. آثار او طیف گسترده‌ای از داستان‌های کوتاه و رمان‌هایی مانند «آخرین عاشق» تا حتی آثاری برای اپرا را در بر می‌گیرد.
آثار ژو ویژگی‌های مشخصی دارند: داستان‌هایی کوتاه، تأثیرگذار و به‌ظاهر ساده که شخصیت‌هایی ناشناخته و رازآلود در آنها حضور دارند؛ داستان‌هایی آمیخته با رئالیسم جادویی که اغلب بدون ارائه راه‌حلی قطعی پایان می‌یابند.
جرالد مورنین
جرالد مورنین - نویسنده استرالیایی - میان انتزاع و زندگی‌نامه شخصی حرکت می‌کند. سبک زندگی متفاوت او نیز به آثارش راه یافته است؛ او به استفاده از ماشین تحریر شهرت دارد و هرگز سوار هواپیما نشده است. رویکرد مورنین به ادبیات شبیه یک نقاش منظره است. او در مصاحبه‌ای گفته است: «زندگی من با حدود ۲۵ خط رنگی ترسیم شده است.»
نوشته‌های او به شکلی مبهم و شخصی به دنیای درونی‌اش می‌پردازند و بر مضمون‌هایی همچون اسب‌دوانی، شیشه‌های رنگی و دشت‌های پهناور تمرکز دارند.
آن کارسون
آن کارسون در ماه سپتامبر مقاله‌ای تحسین‌برانگیز و غیرمنتظره درباره روسالیا (خواننده و موسیقیدان اسپانیایی) نوشت، اما شهرت او به‌عنوان یک استعداد برجسته ادبی، بسیار فراتر از این حضور غافلگیرکننده در حوزه موسیقی پاپ است.
این پژوهشگر کانادایی ادبیات و برنده جوایز متعدد، در حوزه‌های مختلفی از شعر و مقاله تا نقد ادبی فعالیت کرده است. کارسون، اگرچه از اینکه خود را شاعر بنامد پرهیز دارد، شعرهای برجسته‌ای نوشته که در آنها احساسات و تجربه انسانی را با ترکیب ژانرها و سبک‌های مختلف به تصویر می‌کشد. رمان منظوم «زندگی‌نامه سرخ» نمونه‌ای از این آثار است که با ترکیب شعر، اسطوره و جهان مدرن، روایتی دردناک از عشق و هویت ارائه می‌دهد.
توماس پینچن
سال گذشته را می‌توان سال توماس پینچن نامید. این رمان‌نویس گوشه‌گیر آمریکایی در سال ۲۰۲۵، نخستین رمان خود طی ۱۲ سال اخیر را منتشر کرد؛ «بلیت سایه» که قرار است نسخه جدید آن نیز در ۶ اکتبر منتشر شود.
انتشار اولیه «بلیت سایه» بار دیگر پینچن را در کانون توجه محافل ادبی قرار داد، اما رمان «واینلند» او که در سال ۱۹۹۰ منتشر شده بود نیز سال گذشته ناگهان توجه مخاطبان گسترده‌تری را به خود جلب کرد.
گاریل لوتز
گَاریل لوتز، نویسنده آمریکایی داستان کوتاه و رمان کوتاه، چندان شناخته‌شده نیست. زمانی که نام لوتز نخستین بار در سال ۲۰۲۲ در فهرست‌های پیش‌بینی نوبل ادبیات مطرح شد، تقریبا هیچ‌کس تعجب نکرد؛ چون تقریبا هیچ‌کس نمی‌دانست گَاریل لوتز کیست؟
با این حال، او طرفداران وفاداری دارد که شیفته توجه دقیقش به ظریف‌ترین و در عین حال زنده‌ترین جنبه‌های صدای واژه‌ها هستند. لوتز با الهام از نظریه «توالی» گوردون لیش، در مشهورترین مقاله خود با عنوان «جمله مکانی تنهاست»، بر اهمیت جزئیات در سطح اتمی واژه تاکید می‌کند. از نظر او، هر کلمه باید پاسخی به کلمه پیش از خود باشد و از آن زاده شود.
ریچل کاسک
ریچل کاسک، رمان‌نویس بریتانیایی-کانادایی، می‌خواهد زندگی را مورد پرسش قرار دهد. مشهورترین اثر او، سه‌گانه‌ای خودزندگی‌نامه شامل «طرح کلی»، «عبور» و «افتخار» است که داستان یک نویسنده زن که شباهت‌هایی به خود کاسک دارد را دنبال می‌کند که بارها تلاش می‌کند به حقیقتی فراتر از زندگی روزمره دست پیدا کند. آثار کاسک اغلب به تنش میان نویسندگی و نقش‌های سنتی زنان مربوط می‌شود. آثار کاسک درباره تصمیم‌های عمیقا شخصی‌ای تامل می‌کنند که هویت انسان را شکل می‌دهند.
هاروکی موراکامی
هاروکی موراکامی، یکی از نام‌های همیشگی در پیش‌بینی‌های نوبل ادبیات، فعالیت ادبی خود را پس از الهام گرفتن از یک مسابقه بیسبال و با نوشتن نخستین رمانش «به آواز باد گوش بسپار» آغاز کرد.
آثار او سرشار از فضاهای موسیقایی است؛ از موسیقی کلاسیک و پاپ گرفته تا جاز، که در طول زندگی و فعالیت ادبی‌اش با آنها سروکار داشته است. او حتی مدتی مالک یک کافه جاز بود. رمان بین‌المللی مشهور او، «جنگل نروژی»، عنوان خود را از ترانه‌ای از گروه بیتلز گرفته که در رمان نیز نقشی تاثیرگذار دارد.