یدالله اسلامی
تصمیمات امروز ،فردا را می سازد.
کسانی که توان تصمیم سازی وتصمیم گیری دارند باید بر تردید غلبه کنند.امروز هنگام رجز خوانی نیست.امروز هنگامه گذر از جنگ است.پایان جنگ جز از راه گفتگو نمی گذرد، گره زدن منافع ایران به تلاش واسطه ها، آتش زدن به فرصت هاست .در جنگ هیچ منفعتی نهفته نیست.اقای پزشکیان پرده ها را اندکی کنار زد وچیزی را بازگو کرد که از کسی پنهان نیست. محاصره دریایی راه تنفس ایران را بسته است . ائتلاف های تازه نظامی وامنیتی در منطقه گویای مسیری است که طی خواهد شد. اگر در مورد روش های اجرائی تفاهم اختلافی وجود دارد ، راه از میان برداشتن اختلاف بازهم گفتگو است .این همان نکته ای است که پزشکیان هم برآن تأکید داشت. همه تلاش ها وکوشش ها وسازماندهی ها وبرنامه ریزی ها باید در مسیر پایان دادن به جنگ ویرانگر باشد .زمان برای گلایه ها اگر چه تنگ است، ولی اکنون هنگامه اندیشیدن به پایان جنگی است که آینده را می سوزاند ،هیچ کس حق ندارد به هر بهانه ای ازفرصت هایی ممکن برای پایان جنگ استفاده نکند . امکان آسیب زدن به دشمن وجود دارد وایستادگی ایران بیش از همه پیش بینی ها بوده است .ولی زبان صلح را باید زبان غالب در همه رسانه ها وتریبون ها کرد .اگر امریکا از توافق می گوید. ما باید باندای رساتر از توافق بگوئیم .حتی زمانی که زبان به تهدید می گشاید بازهم ازمنطق ودوری گزیدن از تنش بگوئیم .این به معنای تسلیم نیست. این امر برمبنای آینده نگری وخردورزی است . ایران می تواند در برابر منطق جنگ معمار صلح شود، یک ضرب المثل قدیمی می گوید: " هزار دوست کم است ویک دشمن زیاد" درباره سود صلح وزیان ودشمنی حافظ می گوید: درخت دوستی بنشان که کام دل ببارآرد
نهال دشمنی برکن که رنج بیشمار آرد
ما امروز تنها ،در میان انبوهی از دشمنان آشکار وپنهان قرار گرفته ایم.آیا توانایی حل این همه مشکل وجود دارد ؟