این بار هم نوبت کارت سوخت جایگاهها شده، کارتهایی که راهی برای دسترسی آسانتر مردم به بنزین وجود داشته و حالا قرار است در یازده استان کنار گذاشته شود.
دولت هدف از این تصمیم را مقابله با قاچاق سوخت، شفافسازی مصرف و مدیریت منابع انرژی عنوان کرده است. خوب چه کسی با مقابله با قاچاق و هدررفت سرمایه ملی مخالف است؟ اما پرسش اینجاست: چرا برای مقابله با تخلف عدهای، باید دسترسی مردم به یک نیاز روزمره دشوار شود؟ مگر راه دیگری نیست، آیا مردم باید تاوان تخلف عدهای محدود را بدهند؟
طبق آمار اعلامشده از سوی مدیرعامل شرکت ملی پخش فرآوردههای نفتی، در نیمه نخست شهریور ۱۴۰۵ حدود ۴۱ درصد سوختگیریها با کارت آزاد جایگاه انجام میشد. یعنی سهم قابلتوجهی از مردم به این کارتها وابسته بودند. حالا حذف این امکان در یازده استان، بدون آنکه همه شرایط زندگی و نیازهای متفاوت مردم بهدرستی در نظر گرفته شود، چه نتیجهای خواهد داشت؟ آیا مشکل حل میشود و سوخت قاچاق شده به مردم باز میگردد؟
افرادی که کارت سوختشان گم شده، کسانی که خودروی تازه خریدهاند، افرادی که کارتشان خراب شده یا کسانی که به هر دلیل سهمیهشان تمام شده، قرار است چه کنند؟ آیا همه باید قبل از حرکت، نگران داشتن کارت سوخت باشند؟ آیا قرار است سوخت به دغدغه روزانه مردم تبدیل شود؟ مسافرت چه میشود؟ مردم اطراف تهران و شهرهای بزرگ چه کنند؟
مسئولان از انتقال سهمیه به کارت شخصی و اختصاص سهمیه جبرانی صحبت میکنند، اما مردم با وعده و توضیح قانع نمیشوند و راهحل عملی میخواهند.
به عقیده نگارنده مردم نباید قربانی آزمون و خطای سیاستگذاری شوند. اگر قاچاق وجود دارد، شبکههای قاچاق را شناسایی کنید. اگر نظارت ضعیف است، نظارت را تقویت کنید. اگر توزیع سوخت شفاف نیست، زیرساختها را اصلاح کنید. چرا سادهترین راه محدود کردن است؟
بنزین یک کالای لوکس نیست. آقایان، بخشی از زندگی روزمره میلیونها خانواده، راننده، کارگر و کسبوکار از طریق این ماده حیاتی میگذرد. دولت باید به این سؤال پاسخ دهد که آیا زندگی مردم با این سیاست آسانتر میشود یا دشوارتر؟
مردم از مسئولان انتظار معجزه ندارند اما انتظار دارند با معیشت و زندگی آنها بازی نشود. آنها فقط میخواهند تصمیمهایی که برای زندگیشان گرفته میشود، بدون مطالعه، بدون اطلاعرسانی کافی و بدون پیشبینی مشکلات اجرایی نباشد. مبارزه با قاچاق سوخت نباید به قیمت گرفتار کردن مردم در صف، اضطراب و سردرگمی تمام شود. گرچه اعتقاد داریم از کوزه همان تراود که از اوست.