به مناسبت هفدهمین سال انتشار روزنامه ستاره صبح
هفده سال انتشار مستمر یک روزنامه، در روزگاری که مطبوعات با دشواری‌های اقتصادی، محدودیت‌های حرفه‌ای و بی‌مهری روبه‌رو هستند، صرفاً یک مناسبت تقویمی نیست؛ نشانه‌ای از پایداری و وفاداری به رسالتی است که رسانه در قبال جامعه بر عهده دارد.
«ستاره صبح» در این سال‌ها با نام و تلاش‌های علی صالح‌آبادی گره خورده است؛ مدیری که با صداقت، پشتکار و دغدغه‌مندی، هویت این روزنامه را شکل داده و در مسیر دشوار روشنگری حضور مستمر داشته است.
چندی پیش، به‌طور اتفاقی در درمانگاه قلب، هنگامی که در انتظار نوبت بودم، با ایشان روبه‌رو شدم. تواضع و آرامش ایشان در انتظار نوبت، همچون دیگر مراجعه‌کنندگان، نخستین نکته‌ای بود که جلب توجه می‌کرد. فرصتی برای گفت‌وگو کوتاه فراهم شد و در خلال صحبت‌ها جمله‌ای از ایشان شنیدم که در ذهنم ماندگار شد: «اگر دولتمردان همین مطالب و راهکارهای روزنامه ستاره صبح را رصد می‌کردند و می‌خواندند، وضع کشور این نبود که هست.»
در پاسخ گفتم: سخن دلسوزان گاهی به بازار مسگرها می‌ماند؛ صدای حق در میان هیاهوها گم می‌شود و آنچه باید شنیده شود، به گوش صاحبان تصمیم نمی‌رسد.
این گفت‌وگوی کوتاه، بار دیگر اهمیت یکی از کارکردهای اساسی مطبوعات را یادآوری کرد. روزنامه صرفاً محل انتشار خبر و تحلیل نیست؛ آینه‌ای است که می‌تواند واقعیت‌های جامعه، مطالبات مردم و پیامد تصمیم‌های مسئولان را پیش روی مردم قرار دهد. چه‌بسا بسیاری از خطاهای سیاست‌گذاری، اگر به‌موقع در معرض نقد رسانه‌ها قرار گیرند، مجال اصلاح پیدا کنند.
«ستاره صبح» از جمله روزنامه‌هایی است که کوشیده این رسالت را فراتر از تعلقات جناحی دنبال کند. هرچند در فضای سیاسی بیشتر با عنوان اصلاح‌طلب شناخته می‌شود، اما مطالب آن نشان می‌دهد که دغدغه‌های جامعه، مردم و ایران فارغ از مرزبندی‌های سیاسی، جایگاه محوری دارند. پرداختن به موضوعات داخلی و بین‌المللی و نقد سیاست‌ها، بخشی از تلاش این روزنامه برای انعکاس صدای جامعه است.
در کنار این مسئولیت، حضور مؤثر صالح‌آبادی در مجامع و تشکل‌های مطبوعاتی شایسته توجه است؛ حضوری که امکان پیگیری مسائل و مشکلات اهالی رسانه و انعکاس بخشی از مطالبات آنان را فراهم کرده است.
با این همه، جای تأسف دارد که تلاش چنین رسانه‌هایی، به‌جای حمایت و توجه شایسته، گاه با بی‌مهری و دشواری مضاعف مواجه می‌شود. مطبوعات مسئولیت‌پذیر را نباید صرفاً بنگاه برای انتشار روزانه خبر دانست؛ آنها بخشی از سرمایه اجتماعی و حلقه ارتباطی میان مردم و حاکمیت‌اند. تضعیف این حلقه، به معنای محدودشدن امکان گفت‌وگو، نقد و اصلاح امور است.
هفده سال روشن نگه‌داشتن چراغ یک روزنامه، به‌ویژه در چنین شرایطی، شایسته قدردانی است. به علی صالح‌آبادی و همکاران روزنامه ،سالگرد 17 سالگی را تبریک می‌گویم. امیدوارم این روزنامه همچنان در مسیر آگاهی‌بخشی، انعکاس مطالبات مردم و عملکرد مسئولان قدم بردارد؛ جامعه امروز بیش از هر زمان به رسانه‌هایی نیاز دارد که به‌جای تأیید قدرت، صدای مردم و دغدغه‌مند اصلاح امور باشند.