نقاشی؛ پناه هنرمند
جاوید رمضانی در مقدمهای بر این نمایشگاه، با طرح این پرسش که «در روزهای ترس و بهت، جنگ، هنرمند کجا پناه میبرد؟»، نقاشی را پناهگاه هنرمند و راهی برای حفظ تمرکز در شرایط بحرانی توصیف کرده است.
در این متن آمده است که هنرمند در روزهای جنگ تلاش میکند مسیر گذشته و ایدههایی را که پیشتر در ذهن خود پرورده، دنبال کند؛ اما پرسشهای ناشی از شرایط پیرامون، از جمله اینکه «کجا را زدند»، «چرا زدند» و «چه میشود»، ذهن او را درگیر میکند.
در چنین شرایطی، فرایند نقاشی به تلاشی برای بازگشت به تمرکز و ادامه مسیر تبدیل میشود؛ هنرمند رنگ را در دست میگیرد و روی بوم میآورد تا از خلال همین فرایند، معنایی تازه پیدا کند.
از تاریکی تا روشنایی
بر اساس بیانیه نمایشگاه، «بنفش دیوکسازین» تنها اشارهای به یک رنگ نیست، بلکه بخشی از فرایند شکلگیری معنا در آثار این مجموعه است. در بیانیه توصیف شده است که رنگ بنفش در ابتدا «تیره و سخت» به نظر میرسد، اما با تکرار حرکت قلممو و کاردک، روشنتر میشود.
این تغییر رنگ در روایت نمایشگاه، استعارهای از برآمدن نور از دل تاریکی است؛ فرایندی که در نهایت به شکلگیری جوانههای امید منجر میشود. به این ترتیب، نقاشیهای این مجموعه تلاشی برای ثبت و به اشتراک گذاشتن همین احساس با مخاطب هستند.
نمایش آثار شاهد گلشنی
نمایشگاه «بنفش دیوکسازین» روز جمعه دوم مهرماه ۱۴۰۵ از ساعت ۱۶ تا ۲۰ افتتاح میشود و تا ۲۲ مهرماه ادامه خواهد داشت.
این نمایشگاه در گالری سیحون به نشانی تهران، خیابان وزرا، کوچه چهارم، پلاک ۱۱ برگزار میشود. بازدید از نمایشگاه هر روز از ساعت ۱۴ تا ۱۹ امکانپذیر است و گالری روزهای دوشنبه تعطیل خواهد بود. همچنین جمعهها نمایشگاه از ساعت ۱۶ تا ۲۰ میزبان علاقهمندان است.
جاوید رمضانی، متن مقدمه نمایشگاه «بنفش دیوکسازین» را در مهرماه ۱۴۰۵ نوشته است.