آقای علی صالحآبادی استاد ارجمند؛
هفده سال پیش، شما تنها یک روزنامه را متولد نکردید؛ شما پناهگاهی ساختید برای رنجهای “بیصدا” و “صدایی” شدید برای کسانی که در راهروهای سرد ادارات، امیدشان را گم کرده بودند.
در روزگاری که برخی رسانهها به تیترهای زرد و رانت زودگذر بودند، شما با سرمایه عشق، انگیزه، مسئولیت پذیری و عزتنفس، ستارهای را در آسمان مطبوعات برافراشتید که نورش نه از کاغذ و مرکب، بلکه از دلِ «مروت» و «مدارا» که شعار ستاره صبح است، سرچشمه میگرفت. شما ثابت کردید که میتوان در اوج تلاطمهای سیاسی، نه تنها از آرمانهای اصلاحطلبی و دفاع از حقوق مردم دست نکشید، بلکه مخالف را با کیمیاگریِ بخشش، به دوست تبدیل کرد.
داستان آن قالیچه بیرجندی که فرد گرفتار قصد داشت به شما هدیه کند تا مشکل او در بنیاد مستضعفان حل شود، شما آن را پس دادید و مشکل فرد درمانده را نیز حل کردید. این کارها اخلاقی و ماندگار است. تنها یک خاطره نیست؛ سندِ این است که برای شما، ستاره صبح ابزاری برای کسب قدرت نبود، بلکه پلی بود برای رسیدن به لبخندِ یک هموطن. شما مناصب را رها کردید تا در بلندترین جایگاه ممکن، یعنی در دل و ذهن مردم به خاطر روشنگری و دفاع از حقوق ملت و پیش بینی حوادث و رویدادها، جای بگیرید.
شما به ما آموختید که قدرت واقعی در داشتنِ مقام نیست، بلکه در تواناییِ گرهگشایی از کارِ دیگران و روشنگری و آگاهی بخشی و دفاع از کسانی است که صدایشان شنیده نمی شود،است.
سلام بر شما، مردی که قلمش را با جوهرِ انسانیت پر کرد. هفده سالگی ستاره صبح و گام نهادن در هجده سالگی مبارک بر شما. شعر حافظ که می گوید: آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است.با دوستان مروت، با دشمنان مدارا را به عنوان شعار روزنامه برگزیدید و هفده سال آن را زیر شناسنامه روزنامه چاپ کردید. ستارهای که هر شب با وسواسِ یک پدر و دغدغهی یک وطنپرست، صبحِ تازهای را برای ما نوید میدهد. ما می دانیم که مدام در گذشته و حال با رسانه زندگی و با رسانه انتخاب می کنند حرفه ای بهتر از روزنامه نگاری نبوده و نیست چون روزنامه نگاران صدای مردم هستند.