گروه بین الملل: جنگ بخش بزرگی از غزه را ویران کرده، اما نتوانسته میل مردم به ادامه زندگی را از بین ببرد. از استخراج میلگردهای ساختمان‌های تخریب‌شده تا احیای زنبورداری و برگزاری مراسم عروسی در اردوگاه‌ها، ساکنان این منطقه می‌کوشند در دل خرابه‌ها، روزنه‌ای برای امید پیدا کنند.
زندگی از میان خرابه‌ها
به گزارش ایسنا، روزنامه نیویورک‌تایمز در گزارشی از زندگی مردم غزه، روایت‌هایی از تلاش فلسطینیان برای بازسازی معیشت و حفظ امید منتشر کرده است. بر اساس این گزارش، حدود ۸۰ درصد ساختمان‌های غزه تخریب شده یا آسیب دیده‌اند و بسیاری از خانواده‌ها همچنان در چادرهای آوارگان زندگی می‌کنند. کمبود مصالح ساختمانی، نبود ماشین‌آلات و مشکلات اقتصادی نیز بازسازی خانه‌ها را دشوار کرده است. حسن الحویحه، شهروند ۳۴ ساله غزه، از بقایای ساختمان‌های ویران‌شده برای تأمین معاش استفاده می‌کند. او بتن‌های شکسته را خرد می‌کند تا میلگردهای داخل آن را بیرون بیاورد. این فلزها پس از صاف‌شدن، برای ساخت چارچوب چادرها، تخت‌ها و سازه‌های ساده به کار می‌روند. به این ترتیب، آوار ساختمان‌هایی که زمانی محل زندگی خانواده‌ها بودند، به وسیله‌ای برای ادامه زندگی تبدیل شده‌اند.
کسب‌وکارهایی که دوباره
جان گرفتند
جعفر عطاالله، ۲۸ ساله، نیز پس از نابودی خانه و محل کارش، فعالیت اقتصادی تازه‌ای آغاز کرده است. او پیش از جنگ در کارگاه خانوادگی خود ظروف و گلدان‌های سفالی می‌ساخت، اما اکنون با تولید آجرهای قرمز، برای خود خانه‌ای ساده ساخته است. او خاک رس مورد نیازش را از گودال‌های ایجادشده در جریان حملات به دست می‌آورد و با امکانات محدود، کارش را ادامه می‌دهد. نیفین الاشقر، زنبوردار فلسطینی، نیز پس از نابودی تقریباً تمام ۴۰۰ کندوی خانواده‌اش، تلاش کرده فعالیت خود را از سر بگیرد. خانواده او پس از بازگشت به خانه آسیب‌دیده‌شان در جبالیا، با زنبورهایی روبه‌رو شدند که از میان آوار بیرون می‌آمدند. الاشقر امیدوار است با احیای زنبورداری و فروش عسل، بخشی از درآمد ازدست‌رفته خانواده را جبران کند. همسر و یکی از پسرانش نیز در جنگ مجروح شده‌اند.
جشن در اردوگاه آوارگان
در کنار تلاش برای تأمین غذا و سرپناه، مردم غزه می‌کوشند شادی‌های خانوادگی را هم زنده نگه دارند. سعید کفرنه، جوان ۲۱ ساله فلسطینی، مراسم ازدواج خود را در چادری بزرگ در اردوگاه آوارگان برگزار کرد. چادری که یک سازمان امدادی پاکستانی فراهم کرده بود، محل برگزاری جشن شد. افزایش هزینه سوخت و دشواری رفت‌وآمد، مانع حضور بسیاری از بستگان و دوستان او شد، اما خانواده‌های ساکن اردوگاه در مراسم شرکت کردند.
امید در زندگی روزمره
محمد عبدالهادی، نجار ۳۹ ساله، پیش از جنگ با فعالیت در کارگاه مبل‌سازی زندگی باثباتی داشت. اکنون خانواده‌اش در چادر زندگی می‌کنند و برای دسترسی به آب، برق و غذا با دشواری روبه‌رو هستند. نبود مدرسه عادی برای بیشتر فرزندانش نیز نگرانی او را افزایش داده است. با این حال، عبدالهادی می‌کوشد لحظه‌هایی از آرامش را حفظ کند. او شب‌ها آتش روشن می‌کند، چای می‌دَمَد و با فرزند خردسالش بازی می‌کند. این روایت‌ها نشان می‌دهد بازسازی غزه فقط به ساخت ساختمان‌ها محدود نیست. مردم برای احیای شغل، آموزش، امنیت و روابط اجتماعی نیز تلاش می‌کنند. در میان ویرانه‌ها، همین کوشش‌های کوچک نشان می‌دهد که میل به زندگی همچنان پابرجاست.