ستاره صبح - صدف بیات:‌ برای بسیاری از ما صبح با صدای زنگ گوشی شروع نمی‌شود؛ با دست بردن به سمت صفحه گوشی شروع می‌شود. چشم‌ها هنوز کاملاً باز نشده‌اند، اما انگشت‌ها پیام‌ها، اخبار، شبکه‌های اجتماعی و اعلان‌های شب گذشته را مرور می‌کنند. چند دقیقه بعد، ذهنی که قرار بود آرام‌آرام وارد روز شود، با ده‌ها تصویر، خبر و اطلاعات تازه روبه‌رو شده است. شاید همین عادت ساده یکی از دلایلی باشد که بسیاری از روزها را از همان صبح با احساس عجله و آشفتگی آغاز می‌کنیم.

مغز هنوز از خواب بیرون نیامده است
پس از بیدار شدن، مغز برای مدتی در حال عبور از وضعیت خواب به بیداری کامل است. در این زمان، قرار گرفتن در معرض حجم زیادی از اطلاعات می‌تواند احساس شلوغی ذهنی ایجاد کند. البته مسئله فقط تعداد پیام‌ها نیست؛ نوع محتوایی که می‌بینیم نیز اهمیت دارد.
یک پیام کاری ممکن است ذهن را وارد حالت انجام وظیفه کند. یک خبر نگران‌کننده می‌تواند اضطراب ایجاد کند و مقایسه زندگی خود با تصاویر دیگران در شبکه‌های اجتماعی ممکن است حال‌وهوای ما را تغییر دهد. به این ترتیب، پیش از آنکه حتی از تخت بیرون آمده باشیم، ذهن وارد دنیایی از تصمیم‌ها، مقایسه‌ها و واکنش‌ها شده است.

صبح را خودمان شروع کنیم
یکی از راه‌های ساده برای تغییر این وضعیت، به تعویق انداختن استفاده از گوشی پس از بیدار شدن است. لازم نیست این زمان یک ساعت یا بیشتر باشد. حتی ۲۰ تا ۳۰ دقیقه فاصله می‌تواند فرصتی ایجاد کند تا فرد روز را با سرعت خودش آغاز کند. در این فاصله می‌توان پرده‌ها را کنار زد، کمی آب نوشید، صورت را شست، چند حرکت کششی انجام داد یا صبحانه را بدون نگاه کردن به صفحه نمایش خورد. همین فعالیت‌های ساده به جای آنکه ذهن را با اطلاعات بیرونی پر کنند، فرصتی برای تنظیم تدریجی بدن و ذهن فراهم می‌کنند.

جایگزین مهم‌تر از حذف است
مشکل بسیاری از عادت‌ها این است که وقتی آنها را حذف می‌کنیم، جای خالی‌شان باقی می‌ماند. اگر قرار است صبح گوشی را کنار بگذاریم، بهتر است بدانیم چه کاری قرار است جای آن را بگیرد. خواندن چند صفحه کتاب، گوش دادن به موسیقی، نوشیدن چای یا قهوه، چند دقیقه پیاده‌روی یا حتی نشستن در سکوت می‌تواند جایگزین مناسبی باشد. هدف این نیست که صبح را به یک برنامه سخت و اجباری تبدیل کنیم؛ هدف این است که چند دقیقه نخست روز، تحت کنترل خودمان باشد.

اعلان‌ها را به زندگی راه ندهیم
یکی از مشکلات اصلی گوشی، خود دستگاه نیست؛ اعلان‌هایی است که دائماً توجه ما را طلب می‌کنند. پیام جدید، خبر فوری، تخفیف، نظر یک دوست یا یک ویدئو می‌تواند مغز را وادار کند بارها مسیر توجه خود را تغییر دهد.
خاموش کردن اعلان‌های غیرضروری می‌تواند تغییر کوچکی باشد، اما اثر آن در طول روز محسوس است. وقتی هر صدای کوتاه تلفن را دنبال نمی‌کنیم، فرصت بیشتری برای انجام کارهای واقعی داریم.
گوشی دشمن سبک زندگی نیست
قرار نیست گوشی را از زندگی حذف کنیم. تلفن همراه ابزار مهمی برای ارتباط، کار، آموزش و سرگرمی است. مسئله زمانی آغاز می‌شود که ابزار، زمان و توجه ما را تعیین کند.
اگر گوشی را بلافاصله بعد از بیدار شدن بررسی می‌کنیم، شاید بد نباشد یک بار از خودمان بپرسیم: «آیا واقعاً لازم است روز من با زندگی دیگران شروع شود؟» گاهی تغییر سبک زندگی به تصمیم‌های بزرگ نیاز ندارد. یک فاصله کوتاه میان بیدار شدن و روشن کردن صفحه گوشی می‌تواند همان مکث کوچکی باشد که اجازه می‌دهد روز را به جای واکنش نشان دادن به دیگران، با انتخاب خودمان آغاز کنیم. شاید بهترین صبح، صبحی نباشد که در آن بیشترین پیام‌ها را دیده‌ایم؛ صبحی باشد که قبل از ورود به دنیای دیگران، چند دقیقه فرصت داشته‌ایم در دنیای خودمان باشیم.