تورم لبنیات به ۱۵۰ درصد رسیده و افزایش قیمت خوراکیها هزینه خانوارها را افزایش داده است. مسئله بازار کمبود کالا نیست؛ بلکه کاهش قدرت خرید مردم است. دادههای مرکز آمار از شدت این فشار حکایت دارد. در تیر ۱۴۰۵، قیمت شیر پاستوریزه نسبت به تیر سال قبل ۱۴۸.۴ درصد، پنیر پاستوریزه ۱۵۶.۴ درصد، ماست ۱۲۷.۴ درصد و دوغ ۱۳۰.۹ درصد افزایشیافته است. در فاصله خرداد تا تیر نیز قیمت پنیر ۱۵.۲ درصد، دوغ ۸.۷ درصد، ماست ۷.۹ درصد و شیر ۶.۶ درصد بالا رفته است. این افزایش قیمت مستقیماً به سفره خانوار منتقلشده است. برآوردهای مطرحشده از سقوط مصرف سرانه لبنیات از حدود ۱۳۰ کیلوگرم در سال ۱۳۸۹ به نزدیک ۴۰ کیلوگرم حکایت دارد؛ کاهش مصرف لبنیات فقط مسئلهای اقتصادی نیست و میتواند کیفیت تغذیه را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ بهویژه برای کودکان، سالمندان و خانوارهای کمدرآمد. در همین حال، دامدار، کارخانه و فروشنده نیز زیر فشار افزایش هزینهها و کاهش تقاضا قرار دارند؛ بنابراین راهحل صرفاً کنترل دستوری قیمت نیست. ترمیم قدرت خرید، حمایت هدفمند از اقشار کمدرآمد، شفافیت در زنجیره قیمت و سیاستهای پایدار برای تأمین لبنیات ضروری میتواند هم تولیدکننده و هم مصرفکننده را از این دور باطل خارج کند. قفسه پُر، زمانی نشانه رونق است که مردم توان خرید کالای داخل آن را داشته باشند.