چند سالی بود که نگران از دست رفتن مرجعیت رسانهای در ایران بودیم، اما وقوع جنگ، نگاه جهانیان را به سمت رسانههای ایران معطوف کرد، زیرا حقیقتجویان میدانستند که اخبار واقعی جنگ را باید از رسانههای داخل ایران جستوجو کنند.
مرجعیت ایرانی
همزمان وزارت ارشاد، خبرنگاران رسانههای مهم جهان را به ایران دعوت کرد. بنابراین خبرنگاران خارجی هم این فرصت را یافتند تا با تعامل با رسانهای داخل ایران، واقعیت جنگ را بهتر درک کنند و صدای ایران را در جهان مخابره کنند.
با یک جستجوی ساده متوجه میشویم که رویترز، بی بی سی، اسوشیتد پرس، سی ان ان و…، رسانههای ایران را ملاک اخبار خود از جنگ ایران قرار دادند.
خط قرمز
اتفاق دیگری که از سوی رسانههای ایرانی در جهان بازتاب داشت، انعکاس موضوع وطندوستی ایرانیان بود یعنی جامعه جهانی متوجه شد که ایرانیها با وجود اختلافات عمیق فکری، خط قرمزی دارند به نام ایران و تمامیت ارضی.
روایت رنج
به هر حال ما روزنامهنگاران در جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه روایتگر بمبهایی بودیم که بر سر مردم و نظامیان میریخت. بمباران پلها، زیرساختها و نوار ساحلی را روایت کردیم و از هموطنانی نوشتیم که در زیر آوار ناپدید شدند و از برخی شاید یک انگشت یا قطعهای از بدن به جا ماند…
بازشناسی فرهنگی
در طول جنگ شاهد بودیم ایرانیانی که سالها پیش، از کشور مهاجرت کردند و مکدر و حتی متنفر از اوضاع هستند، به ایران نگاه کردند زیرا آنها هم ریشههای خود را به یاد دارند. اکنون که مرجعیت رسانهای به ایران بازگشته به نظرم باید توجه بیشتری برای بازشناساندن فرهنگ و تمدن ایران به جهان داشته باشیم.
روز ملی مطبوعات
به نظرم خوب است برای اهمیت دادن به روزنامهنگاری ایران «روز ملی مطبوعات» در تقویم ایرانی ثبت شود.
حکمرانی فرهنگی با تعریف جدید
همچنین برای حفظ مرجعیت رسانهای در ایران، حکمرانی فرهنگی با تعریفهای جدید در فضای جنگ و پساجنگ به کار خود ادامه دهد، زیرا فرهنگ و تمدن ایران شایسته بازاندیشی و بازپروری است.