من همچون ۱۶ میلیون نفر دیگر در انتخابات ریاست جمهوری تیرماه ۱۴۰۳ به جنابعالی رأی دادم و از این انتخاب نیز پشیمان نیستم؛ چرا که در آن مقطع، اعلام موضع در برابر رقیب را ضرورتی ملی می‌دانستم. آن زمان گفتم و نوشتم که با توجه به مجموعه شرایط و قیود حاکم بر ساختار سیاسی کشور، انتظار گسترده‌ای از ریاست‌جمهوری جنابعالی ندارم.
با این همه، امروز از سرِ احساس مسئولیت ملی، نکته‌ای را به آگاهی می‌رسانم.
در نظام سیاسی موجود، جنابعالی به پشتوانه ۱۶ میلیون رأی مستقیم مردم، تنها شخصیتی هستید که از مشروعیت ملی برای تصمیم‌گیری در امور مهم کشور برخوردار است. حتی مجلس شورای اسلامی نیز از چنین جایگاهی به معنای ملی آن برخوردار نیست؛ چرا که هر نماینده، ولو با رأی اکثریت حوزه انتخابیه خود، صرفاً نمایندگی محلی دارد، نه نمایندگی مستقیم و فراگیر ملت. چه رسد به آنان که با حداقل آراء برگزیده شده‌اند. امروز کشور در شرایطی خطیر قرار دارد. نشانه‌ها حاکی از آن است که برخی، آتش درگیری‌های پرهزینه و مصیبت‌بار را شعله‌ورتر می‌کنند. در چنین وضعی، شایسته است ارزیابی‌ای سنجیده و واقع‌بینانه از توان خود و از ماهیت و قدرت دشمن صورت گیرد. تصمیم‌های شتاب‌زده یا انفعالی، می‌تواند خساراتی جبران‌ناپذیر برای مردم و کشور داشته باشد.
جنابعالی امانت‌دار رأی اکثریت شهروندان هستید و این امانت، مسئولیتی سنگین بر دوش شما نهاده است. انتظار می‌رود از موضع انفعال یا تبعیت صرف فاصله بگیرید و با اتکا به جایگاه قانونی و مشروع خود، تصمیمی درخور شأن نمایندگی ملت اتخاذ فرمایید تا منافع ملی و حقوق مردم تامین شود. در شرایط جنگی و در هم تنیده فعلی هیچ مقامی جز شما جایگاه و اعتبار تصمیم برآمده از رأی مستقیم مردم را ندارد.
روزگار دشواری است، نازنین. امید آن‌که با تدبیر، شجاعت و استقلال رأی، از این مرحله حساس با حفظ منافع ملی و صیانت از جان و آینده ایرانیان عبور کنید و نام نیکی از خود در تاریخ این سرزمین بر جای‌گذارید.