رابرت دووال بازیگر فیلمهای «اینک آخرالزمان» و «پدرخوانده»، در ۹۵ سالگی درگذشت.
به گزارش مهر به نقل از گاردین، رابرت دووال بازیگر برنده اسکار که از فیلم کلاسیک «کشتن مرغ مقلد» گرفته تا فیلم پرفروش «رفتن در ۶۰ ثانیه»، در طیف گستردهای از فیلم ها ظاهر شده بود، از دنیا رفت.
رابرت دووال بازیگری پرانرژی و زیرکی بود که همیشه با شور و اشتیاق و اعتقاد بازی میکرد. همسر وی، لوسیانا دووال در پیامی در فیسبوک نوشت: «باب در آرامش در خانه و در میان عشق و آرامش درگذشت. برای دنیا، او یک بازیگر برنده جایزه اسکار، یک کارگردان، یک قصهگو بود. برای من، او خیلی ساده همه چیز بود ... باب برای هر یک از نقشهای متعددش، همه چیز را به شخصیتهایش و به حقیقت روح انسانی که آنها نمایندگی میکردند، بخشید. با انجام این کار، او چیزی ماندگار و فراموشنشدنی برای همه ما به جای گذاشت.» دووال شاید بیشتر با نقش کیلگور با کلاه سوارهنظام در فیلم «اینک آخرالزمان» که در سال ۱۹۷۹ اکران شد، شناخته شود، که ۲ دیالوگ از پرتکرارترین دیالوگهای تاریخ سینما را به همراه داشت - «چارلی موجسواری نکن!» و «من عاشق بوی ناپالم در صبح هستم». اما او همچنین به عنوان تام هیگن وکیل در «پدرخوانده» و «پدرخوانده قسمت دوم»، بو رادلی گوشهگیر در «کشتن مرغ مقلد» در آغاز دوران حرفهایاش و بسیاری از نقشهای مکمل در طول دهههای بعدی هم به خوبی دیده شد. او ۷ بار نامزد جایزه اسکار شد و یک بار آن را در سال ۱۹۸۴ برای فیلم «رحمتهای مهربان» در نقش یک خواننده موسیقی کانتری که سعی در غلبه بر اعتیاد به الکل دارد، دریافت کرد. او سال ۱۹۳۱ در سن دیگو، کالیفرنیا متولد شد و در رشته تئاتر تحصیل کرد و پس از طی دورانی کوتاه در ارتش، سال ۱۹۵۵ در مدرسه تئاتر نیبرهود پلیهاوس در نیویورک (در کنار جیمز کان، جین هکمن و داستین هافمن) ثبت نام کرد و با هکمن و هافمن در یک آپارتمان زندگی میکرد. دووال پیوسته در تلویزیون و تئاتر کار کرد که ایفای نقش در نمایش «چشم اندازی از پل» اثر آرتور میلر به کارگردانی اولو گروسبارد در سال ۱۹۶۵ که برنده جایزه شد و اولین نقش سینمایی وی در نقش بو رادلی مرموز در فیلم «کشتن مرغ مقلد» که در سال ۱۹۶۲ اکران شد، از جمله آنهاست. در نهایت آنچه شهرت او را تثبیت کرد، بازی در «مش» فیلم برنده نخل طلای ساخته رابرت آلتمن در نقش فرانک برنز خودبزرگبین بود.
فردریک وایزمن مستندساز افسانهای از دنیا رفت
مستندساز خالق مجموعه ای از مستندهای درخشان از زندگی اجتماعی، در ۹۶ سالگی درگذشت.
به گزارش ورایتی، فردریک وایزمن، مستندساز پرکار و سازنده فیلمهایی مانند «حماقتهای تیتیکات»، «در برکلی»، «گالری ملی» و «اکس لیبریس»، در ۹۶ سالگی درگذشت.
فوت وایزمن در بیانیهای مشترک از سوی خانواده وی و «زیپورا فیلمز» اعلام شد. در این بیانیه آمده است:
«فردریک وایزمن نزدیک ۶ دهه کار کرد و با خلق مجموعهای بینظیر از آثار، یک مجموعه سینمایی جامع از نهادهای اجتماعی معاصر و تجربههای عادی انسانی بیشتر از آمریکا و فرانسه به جای گذاشت. فیلمهای این مستندساز - از «حماقتهای تیتیکات» (۱۹۶۷) تا جدیدترین اثرش «منوها - خوشبختیها - سه نفر» (۲۰۲۳) - به دلیل پیچیدگی، قدرت روایت و نگاه انسانگرایانه تحسین شده اند. او تمام ۴۵ فیلم خود را در «زیپورا فیلمز» تهیه و کارگردانی کرد.» او در بوستون متولد و از کالج ویلیامز و دانشکده حقوق ییل فارغالتحصیل شد. اولین فیلمی که تهیهکنندگی آن را بر عهده داشت، «دنیای باحال» به کارگردانی شرلی کلارک بود که درباره زندگی در یک باند هارلم بود. او هم کارگردان و هم تهیهکننده فیلم بعدی کارنامه اش یعنی «حماقتهای تیتیکات» بود که زندگی سخت ساکنان بیمارستان ایالتی بریجواتر برای مجرمان دیوانه را به تصویر میکشید. وی در ادامه به بررسی کارکرد نهادها در بیش از ۴۰ مستند از «دبیرستان» (۱۹۶۸) گرفته تا «قانون و نظم» درباره اداره پلیس کانزاس سیتی، «بیمارستان»، «مسکن عمومی» و «تالار شهر» (۲۰۲۰) پرداخت. وایزمن جایزه اسکار افتخاری ۲۰۱۶ و همچنین شیر طلایی یک عمر دستاورد جشنواره فیلم ونیز ۲۰۱۴ را در کارنامه داشت.