علی صالحآبادی
شرایط در داخل و خارج پیچیده و متفاوت شده است. خط ونشان از دو سو فزاینده است. کشورهای منطقه در تکاپو هستند تا جنگی رخ ندهد و در آسایش و امنیت زندگی کنند، اما واقعیت چیز دیگری است و تلاشها نتوانسته سایه جنگ را دور کند.
* عقربههای ساعت به زیان جمهوری اسلامی در حرکت است. پارلمان اروپا مصوبهای تصویب کرد و از ۲۷ کشور عضو خواست سپاه پاسداران را که یک نیروی نظامی رسمی است، در فهرست گروههای تروریستی قرار دهد. اروپا سالها در برابر این خواست مقاومت میکرد، اما وقایع خونبار دیماه و کشته شدن چند هزار نفر، بهانه شد تا ۲۷ کشور اروپایی سپاه را در فهرست گروههای تروریستی قرار دهند. پیشتر آمریکا، کانادا، استرالیا، اوکراین، اکوادور و پاراگوئه سپاه را در این فهرست قرار داده بودند. این اقدام پیامد دارد.
* روز پنجشنبه اتحادیه اروپا قطعنامهای علیه ایران در خصوص نقض حقوق بشر صادر کرد. روز گذشته کنفرانس امنیتی مونیخ آغاز به کار کرد. قرار بود عباس عراقچی در این کنفرانس شرکت کند، اما دعوت او لغو شد و تریبون آنجا به مخالفان جمهوری اسلامی داده شد. این یعنی فشار و انزوای بین المللی.
* وزارت خزانهداری آمریکا در میانه مذاکره، علیه ایران تحریم وضع میکند. پنتاگون نیز تجهیزات جنگی پیشرفته به منطقه گسیل کرده است. مهمتر اینکه ناو «USS Gerald R. Ford» از دریای کارائیب به سمت منطقه در حرکت است. ماجرا چیست؟ آیا نباید خطر را درک کرد و جدی گرفت؟
* آمریکا به دنیا اعلام کرده اگر با ایران دادوستد کنند، مشمول تعرفه ۲۵ درصدی میشوند. روشن است که کشورها از بیم این تعرفه، از دادوستد با ایران پرهیز خواهند کرد و اوضاع اقتصادی ما بدتر خواهد شد. این یعنی انزوای اقتصادی و تجاری.
* بنیامین نتانیاهو در طول یک سال ریاستجمهوری دونالد ترامپ، هفت بار به واشنگتن رفته تا از او بخواهد با ایران توافق نکند. هرچند جزئیات مذاکرات ترامپ و نتانیاهو فاش نشده، اما آنچه به بیرون درز کرده نشان میدهد این دو در موضوع ایران با یکدیگر همنظر و متحد هستند. این اتفاق خطری بالقوه برای مردم و کشور است.
این واقعیتها در میدان وجود دارد. حالت «نه صلح و نه جنگ» خسارتبار است. سناتورها و اعضای کنگره آمریکا شیپور جنگ میزنند و از ترامپ میخواهند به جمهوری اسلامی امتیاز ندهد و همراه اسرائیل وارد جنگ شود. در داخل هم پژواک جنگ شنیده میشود و مقامات میگویند نه از غنیسازی کوتاه میآییم و نه درباره برد موشکها و حمایت از گروههای محور مقاومت مذاکره میکنیم. وقتی چنین است، پس قرار است درباره چه چیزی با آمریکا مذاکره شود؟ اگر دو طرف روی خواستههای حداکثری بایستند، جنگ اجتناب ناپذیر خواهد بود.
مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن، تصاویر ژنرالهای کشتهشده آمریکایی را در تابوت به نمایش گذاشتند و مجسمه «بعل» را که نماد شیطان است و تصاویر ترامپ و نتانیاهو روی آن قرار داشت، به آتش کشیدند. شعار «نه سازش، نه تسلیم، نبرد با آمریکا و نابودی اسرائیل» نیز سر داده شد. عدهای نیز میگویند دستمان روی ماشه است و اگر لازم باشد تنگه هرمز را خواهیم بست که 25 درصد نفت دنیا از آنجا عبور میکند، بستن تنگه هرمز یعنی با درگیر شدن با کشورهای ذی نفع. معنای این اقدامات کوک کردن ساز جنگ است.
مردم مخالف مداخله خارجی هستند و به جنگ و خشونت «نه» میگویند. ترامپ گفته یک ماه به ایران فرصت میدهد تا توافق کند وگرنه جنگ خواهد شد. او پیشتر نیز ۶۰ روز به ایران فرصت داده بود و همین حرف را تکرار کرده بود که جدی گرفته نشد و دیدیم که به تأسیسات هستهای کشور حمله کرد. مسئولان باید تهدید و مهلت ۳۰ روزه ترامپ را جدی بگیرند و کاری کنند که جنگ نشود.
پیششرط توافق با آمریکا کنار گذاشتن اسرائیلستیزی و ترک مخاصمه است؛ تا زمانی که دکترین نابودی اسرائیل روی میز است، مذاکره و توافق با امریکا ممکن نخواهد بود. اسرائیل بهمثابه ایالت پنجاهویکم آمریکاست؛ در نتیجه وقتی مرگ بر امریکا و نابودی اسرائیل توامان گفته میشود، یعنی جنگ با آمریکا. ایران برای این دکترین هزینه داده اما فایده نبرده است. اگر این برداشت نادرست است، همهپرسی برگزار شود تا نظر اکثریت روشن شود.
اکثریت مردم زندگی میخواهند. سلامت جامعه به خطر افتاده است. رئیس مرکز مبارزه با سرطان گفته، ایران بالاترین رشد سرطان را در دنیا دارد.
با خود بیندیشید؛ ایران را بسازید تا دیگران از ما الگو بگیرند. وقتی ایران ساخته نشود، وقتی کشور با مشکلات دست و پنجه نرم میکند، سرمایهگذاری در جاهای دیگر چه معنا و چه فایدهای دارد؟