پری ثابت-  روزنامه نگار

رنج یکی از بنیادی‌ترین مفاهیم در آیین بودیسم است؛ تا جایی که می‌توان گفت کل آموزه‌های بودا پاسخی به پرسش رنج انسان است. بودیسم نه‌تنها رنج را انکار نمی‌کند، بلکه آن را نقطه‌ی آغاز آگاهی و بیداری می‌داند. در نگاه بودایی، زندگیِ انسانی، آمیخته با ناپایداری، نارضایتی و دلبستگی است و همین ویژگی‌ها منشأ رنج می‌شوند. اما نکته‌ی مهم این است که بودیسم رنج را سرنوشت محتوم نمی‌داند، بلکه آن را قابل فهم، قابل تجربه و در نهایت قابل رهایی می‌شمارد. در آموزه‌های بودا، مفهوم «دوکّه» (Dukkha) به‌عنوان حقیقت نخست از «چهار حقیقت شریف» مطرح می‌شود. دوکّه معمولاً به رنج ترجمه می‌شود، اما معنایی عمیق‌تر دارد: احساس نابسندگی، نارضایتی و شکنندگی زندگی. تولد، پیری، بیماری، مرگ، جدایی از عزیزان و حتی نرسیدن به خواسته‌ها، همگی نمونه‌هایی از دوکّه هستند. بودا در این‌باره می‌گوید:
«تولد رنج است، پیری رنج است، بیماری رنج است و مرگ رنج است.»
این جمله نه برای ناامید کردن انسان، بلکه برای دیدن واقعیت زندگی بدون توهم بیان شده است.
حقیقت دوم بودیسم به سرچشمه‌ی رنج اشاره می‌کند: «تنهـا» یا تشنگی. این تشنگی، میل سیری‌ناپذیر به لذت، بقا، مالکیت و حتی هویت است. انسان می‌خواهد همه‌چیز پایدار بماند، درحالی‌که جهان ناپایدار است. همین تضاد، رنج می‌آفریند. بودا می‌گوید:
«ریشه‌ی رنج، دلبستگی است.»
از نگاه بودیسم، مشکل در خود خواستن نیست، بلکه در چسبیدن و ناتوانی از رها کردن است.
اما آموزه‌های بودایی تنها به تشخیص رنج بسنده نمی‌کنند. حقیقت سوم نویدبخش است: رنج پایان‌پذیر است. اگر دلبستگی و ناآگاهی از میان برود، رنج نیز خاموش می‌شود. این خاموشی «نیروانا» نام دارد؛ حالتی از آزادی درونی، آرامش و رهایی از چرخه‌ی رنج. بودا می‌گوید:
«آرامشی هست که فراتر از رنج است؛ آن را نیروانا می‌نامند.»
حقیقت چهارم، راه رویارویی با رنج را نشان می‌دهد: «راه هشتگانه‌ی شریف». این راه شامل درک درست، اندیشه‌ی درست، گفتار درست، کردار درست، معیشت درست، کوشش درست، توجه‌آگاهی درست و تمرکز درست است. در این مسیر، انسان یاد می‌گیرد رنج را انکار نکند، بلکه آن را با آگاهی مشاهده کند. مراقبه و ذهن‌آگاهی از مهم‌ترین ابزارهای این رویارویی هستند. در مراقبه، فرد می‌آموزد احساسات دردناک را بدون قضاوت ببیند و بگذارد بیایند و بروند.
بسیاری از استادان بودایی پس از بودا نیز بر این نگاه تأکید کرده‌اند. تیک نات هان، راهب و متفکر معاصر بودایی، می‌گوید:
«بدون گل، لجن نیست؛ و بدون رنج، شفقت زاده نمی‌شود.»
از دید او، رنج اگر با آگاهی همراه شود، می‌تواند بذر مهربانی و همدلی را در انسان بپروراند.
دالایی لاما نیز رنج را بخشی اجتناب‌ناپذیر از زندگی می‌داند، اما باور دارد که واکنش ما به رنج اهمیت اساسی دارد. او می‌گوید:
«درد اجتناب‌ناپذیر است، اما رنج اختیاری است.»
این جمله به‌خوبی نشان می‌دهد که بودیسم بر مسئولیت فردی در برابر تجربه‌ی رنج تأکید دارد.
در نهایت، فرهنگ بودیسم رنج را دشمن زندگی نمی‌داند، بلکه آن را معلمی سخت‌گیر اما بیدارکننده می‌بیند. رویارویی با رنج در این سنت، نه از راه فرار و سرکوب، بلکه از مسیر آگاهی، پذیرش و رهایی از دلبستگی‌ها می‌گذرد. به همین دلیل، بودیسم انسان را دعوت می‌کند تا به‌جای پرسیدن «چرا رنج می‌کشم؟» بپرسد «چگونه می‌توانم رنج را بفهمم و از آن آزاد شوم؟». پاسخ به این پرسش، همان راهی است که بودا بیش از دو هزار سال پیش پیش پای انسان گذاشت.