رادیو [صدای] آمریکا [voa]، از اظهارات آقای [مهدی] کروبی، [رییس مجلس] در مسأله دادگاه [شهرام] جزایری، استقبال کرده و از قول [علیرضا] نوریزاده، [روزنامهنگار]، آن را شروع یک تحول -که باید به حذف [آقای هاشمی شاهرودی]، رییس قوه قضاییه برسد- خوانده و نیز از اینکه دوم خردادیها در محکومکردن اظهارات بوش، [رییسجمهور آمریکا]، با جناحهای دیگر و مستقلها همصدا شدهاند، اظهار ناراحتی کرده است؛ انتظار داشتند که دوم خردادیها، لااقل سکوت کنند. گفته میشود، این موضعگیریها به حیثیت آقای کروبی صدمه وارد میکند.
آقای [محسن] صفایی فراهانی، سخنگوی کمیسیون تلفیق بودجه، پس از چند بار عجز از جواب سئوالات خبرنگاران، از سخنگویی استعفا داد و گفت، نمیتواند از بودجه سال ۱۳۸۱ دفاع کنند؛ به خاطر ۱-کسر واقعی بودجه ۲ –کمشدن اعتبارات عمرانی به نفع جاری ۳ - هزینهکردن ذخایر صندوق ذخیره ارزی که بارها به آن افتخار میشده ۴ - تصمیم به استقراض از منابع خارجی ۵- تورمزا بودن بودجه ۶ - ضداشتغال بودن بودجه به خاطر کمشدن اعتبارات عمرانی.
قیمت آزاد ارز، در چند روز اخیر، تحت تأثیر مسائل سیاسی و اقتصادی و وضع بودجه و قیمت نفت، رو به افزایش گذاشته است. آقای [احمد] جنتی، در نماز جمعه [تهران] که در حرم امام برگزار شد، رییسجمهور آمریکا را دیوانه و زنجیری خوانده است. جمعی از نظامیان اسراییل، از اجرای دستور برخورد با فلسطینیها تمرد کردهاند و این برای اسراییل، به عنوان خطر جدی تلقی شده است.
بازگشت امام خمینی به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷
بازگشت امام خمینی (ره) به ایران در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ یکی از سرنوشتسازترین لحظات تاریخ معاصر کشور بود. ایشان پس از حدود ۱۵ سال تبعید در ترکیه، عراق و فرانسه، در شرایطی به ایران بازگشتند که رژیم پهلوی در آستانه فروپاشی قرار داشت و اعتراضات مردمی سراسر کشور را فرا گرفته بود. ورود امام خمینی به فرودگاه مهرآباد با استقبال میلیونی مردم همراه شد؛ جمعیتی بیسابقه که نشاندهنده عمق پیوند مردم با رهبری انقلاب بود. این بازگشت نهتنها روحیهای تازه به مبارزان انقلابی بخشید، بلکه معادلات سیاسی کشور را بهطور کامل تغییر داد. امام خمینی پس از ورود، در سخنرانی تاریخی خود بر ادامه مبارزه، نفی حکومت شاه و ضرورت تشکیل حکومت اسلامی تأکید کرد. از این روز، دهه فجر انقلاب اسلامی آغاز شد؛ ده روزی که در نهایت به پیروزی انقلاب در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ و پایان نظام سلطنتی در ایران انجامید.
تشکیل جمهوری متحد عربی در ۱ فوریه ۱۹۵۸
تشکیل جمهوری متحد عربی در ۱ فوریه ۱۹۵۸ (۱۲ بهمن ۱۳۳۶) یکی از مهمترین رویدادهای سیاسی جهان عرب در قرن بیستم بود. این کشور از اتحاد مصر و سوریه با رهبری جمال عبدالناصر، رئیسجمهور مصر، شکل گرفت و نماد اوج اندیشه پانعربیسم (وحدت اعراب) بهشمار میرفت. هدف اصلی این اتحاد، مقابله با نفوذ قدرتهای غربی، تقویت استقلال کشورهای عربی و ایجاد یک قدرت واحد سیاسی- نظامی در منطقه بود. دمشق و قاهره پایتختهای این جمهوری محسوب میشدند، اما عملاً قدرت سیاسی در دست دولت مرکزی مصر قرار داشت. این عدم توازن، نارضایتی نخبگان و نظامیان سوری را افزایش داد. در نهایت، پس از حدود سه سال، سوریه در سال ۱۹۶۱ با کودتای نظامی از این اتحاد جدا شد و جمهوری متحد عربی فروپاشید. با وجود عمر کوتاه، این تجربه تأثیر عمیقی بر سیاست و هویت جهان عرب گذاشت.