مرد خوشخنده سینمای ایران
کمتر مخاطب سینما یا تلویزیون را میتوان یافت که فتحعلی اویسی را ندیده باشد و او را نشناسد؛ بازیگر محبوبی که چهار سال از خاموش شدن او میگذرد.به گزارش موزه سینمای ایران، زنده یاد فتحعلی اویسی (۲۱ دی ۱۳۲۴ - ۱۳ مهر ۱۴۰۰) یکی از شاخصترین چهرههای سینما و تلویزیون ایران بود. هنرمندی که توانست به دلیل مجموعه کارنامه کاری متنوع و گستردهاش مورد توجه عامه مردم قرار گیرد، او نه تنها در فیلمهای تلخ و جدی بلکه در سریالهای طنز همچون بدون شرح در نقش کیومرث کاووسی خوش درخشید.
زندگینامه
فتحعلی اویسی در ۲۱ دی ۱۳۲۴ خورشیدی در قم دیده به جهان گشود. بعد از پایان دوره تحصیلی رشته کارگردانی را برای ورود به دانشگاه انتخاب کرد، وی توانست این رشته را از دانشگاه ایالتی تگزاس با موفقیت پشت سر بگذارد. اویسی در خصوص چگونگی مهاجرت به آمریکا گفته است: سال ۱۳۴۵ خورشیدی در ۲۱ سالگی با حمید سمندریان یک تله تئاتر کار کردم تا اینکه سال ۴۸ - ۱۳۴۷ دو سال پیاپی در دانشکده هنرهای زیبا در امتحان کتبی رد شدم. در نهایت تصمیم گرفتم تا برای ادامه تحصیل به آمریکا بروم و به این ترتیب تا ۱۳۵۵ خورشیدی به مدت هشت سال آنجا درس خواندم. اویسی پس از اتمام تحصیل عضو سیمای جمهوری اسلامی ایران شد و از دهه ۱۳۶۰ در فیلمهای بسیاری نقشآفرینی کرد.
ورود به عرصه سینما و هنر
این هنرمند نام آشنا آغازِ فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم قدغن به کارگردانی علیرضا داوودنژاد در ۱۳۵۷ خورشیدی آغاز کرد. از دیگر فیلمهای سینمایی که اویسی در آن به نقش آفرینی پرداخت، میتوان به هیجو، جهان پهلوان تختی، مومیایی ۳ اشاره کرد. او در «ناخدا خورشید» به کارگردانی ناصر تقوایی نقش سرهنگ تبعیدی را برعهده داشت، ۲ سال بعد در «سرب» کیمیایی حضور پیدا کرد و در «هامون» و «بانو» از داریوش مهرجویی هم به نقشآفرینی پرداخت.
بدون شک مطرح و محبوب شدن بیش از پیش اویسی به دلیل هنرنمایی های وی از قاب تلویزیون بود. این هنرمند در مجموعه های تلویزیونی شهر قشنگ، دارا و ندار، زیرزمین، تنهاترین سردار و ... به ایفای نقش پرداخته بود. اما شهرت اویسی و محبوبیت فراگیرش برمیگردد به تصویری متفاوت که از این بازیگر آثار اغلب جدی در سریال بدون شرح به کارگردانی مهدی مظلومی ساخته شد. اویسی در نقش کیومرث کاووسی درخشید، از خود تواناییهای کمیک سطحبالایی نشان داد و با اصطلاحات و زبان خاصش در اوایل دهه ۱۳۸۰ ستاره تلویزیون شد.
نخستین نکته ای که به محض شنیدن اسمش به ذهن هر مخاطبی خطور کند، تکیه کلام ها و خنده های معروف و بامزه اش باشد، «دیجیتالم کجا بود؟» یا «دوگوله» یا «توجه نکردی چی گفتم» که از آن دسته کلماتی بودند که تا مدت ها بین مردم دهان به دهان می چرخیدند و کهنه هم نمی شدند. بعد از آن نقش آفرینی در سریال ۹۰ قسمتی «باغچه مینو» در نقش اصلی یک سریال طنز سبب محبوبیتش گردید. او تیتراژ پایانی باغچه مینو را هم خواند و حتی بابت صدای دلنشینش مورد توجه قرار گرفت. ۲ سال بعد از شروع این روند، همین موفقیتها در یک سریال کمدی دیگر باز هم به کارگردانی مظلومی تکرار شد؛ «کمربندها را ببندیم» دوباره اویسی را در نقش آقای ملکی صاحب ملکی ایرلاین در کنار امیر جعفری و لاله صبوری قرار داد تا اویسی این سالها را در اوج سپری کند. از دیگر بازیهای وی که از خاطره ها نخواهد رفت بازی در سریالِ «تنهاترین سردار» به کارگردانی مهدی فخیمزاده و نقش «رجاء ابن ابی ضحاک» در سریال «ولایت عشق» هستند که وی در آنها درخشید.
وی چند فیلم را هم کارگردانی کرد، برای نمونه در ۱۳۷۱خورشیدی فیلم مریم و میتیل را ساخت. اویسی البته از جمله کارگردانهای برجسته سینمای ایران نبود اما از سال ۱۳۵۴خورشیدی دستی در ساخت مستندهای علمی داشت و طی دهههای ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ هم چهار فیلم بلند داستانی کارگردانی کرد. اویسی علاوه بر فعالیت در عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون، دستی نیز در امر خوانندگی نیز داشت و آلبوم موسیقی به نام «خونه دل» را منتشر کرد. صدای وی به دلیل لحنی خاص، دلنشین بود و طرفدارانی نیز پیدا کرد. همچنین قطعه؛ می زند باران به شیشه؛ هم شهرت زیادی یافت.
خاموشی
سرانجام این هنرمند محبوب و توانا در ۱۳ مهر ۱۴۰۰ خورشیدی دیده از جهان فروبست.