ستاره صبح آنلاین به نقل از گاردین: هلن وایلدینگ، هنرمند ساکن ملبورن، هفت سال است که با پشتکاری کمنظیر به طراحی یک خیابان مشخص مشغول است: خیابان برانزویک در محله فیتزروی، یکی از قدیمیترین و پرجنبوجوشترین مناطق شهر. او هفتهای یکبار، اغلب همراه دوستانش، کنار خیابان مینشیند، خودکار و کاغذی بلند در دست میگیرد و آنچه را پیش رویش است، بیواسطه ثبت میکند. این بار روی چهارپایهای کوچک میان گلدانها نشسته و مشغول طراحی یک نهالستان گیاهان است؛ جایی که ظاهراً تعطیل شده، اما هنوز بخشی از هویت خیابان به شمار میآید.
خیابان برانزویک چند کیلومتر امتداد دارد و تصویری فشرده از زندگی شهری را در خود جای داده است: کافهها، پابها، خانههای مسکونی، کلیساها، بازارها، مغازهها و حتی شعبهای از نانوایی معروف لبنانی A1. وایلدینگ تصمیم گرفته این خیابان را نه در یک تابلو، بلکه در قالب پروژهای بلندمدت ثبت کند؛ روی نواری طویل از کاغذ که مانند آکاردئون تا میشود و بهتدریج، طی سالها، با جزئیات پر میگردد.
طراحی در خیابان همیشه با مزاحمت همراه است. صدای آژیر خودروهای آتشنشانی، عبور ترامواها در دو جهت، یا کامیونی که ساعتها جلوی دید را میگیرد، بخشی عادی از تجربه اوست. با این حال، وایلدینگ این اختلالها را جزئی از واقعیت کار میداند؛ واقعیتی که طراحی در محل را زنده و غیرقابلپیشبینی میکند.
او خود را فردی درونگرا معرفی میکند، اما پروژهاش بهمرور به نقطه شکلگیری یک اجتماع کوچک تبدیل شده است. در خیابانها و کوچههای اطراف، طراحان دیگری نیز نشستهاند و هرکدام بخشی از فیتزروی را ثبت میکنند. رهگذران محلی، ساکنان ساختمانها و حتی گردشگران گاهی میایستند، گفتوگویی کوتاه شکل میگیرد و گاه عکسی برای شبکههای اجتماعی گرفته میشود. وایلدینگ از آشنایی با صاحب یک فروشگاه صفحهفروشی محلی میگوید که در نهایت یک طراحی از او هدیه گرفت، یا از ساکنی که نام کبوترهای پشتبام ساختمانش را تعریف کرد و آنها هم وارد نقاشی شدند.
وایلدینگ بیش از بیست سال است که در این محله زندگی میکند و سالها از همین خیابان برای رفتن به محل کارش، بهعنوان کتابدار، استفاده کرده است. شاید همین پیشینه دلیل توجه وسواسگونه او به جزئیات باشد. در طراحیهایش میتوان تابلوهای مغازهها، چهره آدمها، آنتنها، تکتک آجرها و حتی رنگباختگی دیوارنگارهها را دید. تغییر فصلها در رنگ برگها ثبت شده و خیابان در زمانهای مختلف نفس میکشد. تنها چیزی که او عمداً وارد آثارش نمیکند گرافیتی است؛ وایلدینگ میان هنر خیابانی و خرابکاری تفاوت قائل میشود و دومی را نمیپذیرد.
با وجود این دقت، او تأکید میکند که آثارش بینقص نیستند. اشتباه در تناسب ساختمانها یا جزئیات چهرهها وجود دارد، اما در شلوغی و غنای تصویر گم میشوند. گاهی مجبور شده برای جبران برآورد اشتباه از ارتفاع یک ساختمان، تکهای کاغذ به اثر اضافه کند. بهگفته خودش، این نقصها بخشی از فرایند انسانی طراحیاند. در کنار وایلدینگ، افراد دیگری مانند الف گرین ۸۵ ساله نیز حضور دارند؛ کسی که در سالهای پایانی عمرش به طراحی روی آورد و حالا هر هفته بیش از یک ساعت راه میپیماید تا در این گردهماییها شرکت کند. برای این گروه، طراحی فقط یک فعالیت هنری نیست، بلکه فرصتی برای معاشرت، یادگیری و سهیمشدن تجربههاست. ناهارهای سادهای که در پایان کار با هم میخورند، بخشی از همین پیوند اجتماعی است.
هر طراحی خطی برای وایلدینگ چهار تا شش ساعت زمان میبرد و گاهی طی چند هفته کامل میشود. رنگآمیزی در خانه انجام میگیرد؛ با رنگهایی زنده که الزاماً دقیقاً مطابق واقعیت نیستند، اما حس حضور در فضا را منتقل میکنند. برخی طرحها مدتها منتظر رنگ میمانند و با نظم کتابدارانه، بر اساس شماره خیابان، بایگانی میشوند.
آنچه زمانی برای وایلدینگ فعالیتی مرتبط با سفر بود، حالا راهی شده برای دیدن دوباره محیطی آشنا. طراحی باعث میشود خیابانی که هر روز از آن عبور کرده، دوباره تازه و ناشناخته به نظر برسد. آثار او همچنین سندی بصری از تغییرات شهریاند: دوران قرنطینه کرونا، مغازههای بسته، اعتراضات اجتماعی و نهالستانهایی که تخریب شده و جای خود را به ساختمانهای جدید دادهاند.
خیابان برانزویک همچنان تغییر میکند، اما وایلدینگ و دوستانش هر هفته بازمیگردند. او میگوید کشیدن یک خیابان شاید ساده به نظر برسد، اما پروژهای طولانی و زمانبر است؛ پروژهای که ممکن است ده سال دیگر هم ادامه داشته باشد.