زری‌بافی، هنر کهن و ارزشمند ایرانی با تارهای ابریشمی و پودهای آمیخته به نخ‌های طلا و نقره، امروز با خطر جدی فراموشی روبه‌روست. این هنر که پیشینه آن به دوره ساسانی می‌رسد و در عصر صفوی به اوج شکوفایی رسید، اکنون تنها در چهار شهر تهران، اصفهان، کاشان و یزد باقی مانده و شمار استادکاران فعال آن به کمتر از ده نفر رسیده است. پرونده ثبت جهانی زری‌بافی و مخمل‌بافی در سال ۱۳۹۱ به دلیل نواقص و پاسخ‌های ناکافی نماینده ایران به پرسش‌های کارشناسان یونسکو بازگردانده شد و پس از آن پیگیری مؤثری برای تکمیل آن صورت نگرفت. تعطیلی کارگاه اصفهان، بازنشستگی قریب‌الوقوع استادکاران کاشان و کمبود آموزش تخصصی، آینده این هنر را تهدید می‌کند. کارشناسان تأکید دارند ثبت جهانی به‌تنهایی کافی نیست و حفظ کارگاه‌ها، حمایت از هنرمندان و انتقال دانش به نسل جوان ضرورت دارد.