مهرورزی و پاسداشت کرامت انسان، از والاترین بنیادهای زندگی اجتماعی و پیش‌نیازهای دستیابی به آرامش پایدار و همزیستی میان ملت‌هاست. هیچ پیشرفتی، هر اندازه درخشان و گسترده، بدون آسایش مردمان، بالندگی خانواده‌ها و برخورداری همگان از فرصت‌های شایسته، به کمال خویش نمی‌رسد. ارزش پیشرفت را نه‌تنها باید در سازه‌های برپاشده و دارایی‌های اندوخته‌شده، بلکه در امیدی که در دل مردم زنده می‌شود و آینده‌ای که می سازد جستجو کرد.
*دریامحوری در چنین نگرشی، تنها راهبردی برای بهره‌گیری از پهنه‌های آبی نیست؛ شیوه‌ای برای بازشناسی پیوند دیرینه انسان، سرزمین و دریا و گشودن افق تازه برای همزیستی، آبادانی و دوستی میان ملت‌هاست. دریا از دیرباز راهگذر دیدار فرهنگ‌ها، دادوستد اندیشه‌ها و پیوند سرنوشت مردمان بوده است. امروز می‌توان با نگاهی آینده‌نگر، آن را از گذرگاهی برای جابه‌جایی کالا به بستری برای گسترش دانایی، آفرینش ارزش، توانمندسازی جوامع ساحلی و استوارسازی پیوندهای انسانی فرارویاند.
*آبادانی دریامحور هنگامی به سرانجام شایسته خود می‌رسد که مردمان ساحل‌نشین، زنان، جوانان و خانواده‌ها نه در حاشیه برنامه‌های پیشرفت، بلکه در کانون آفرینش و بهره‌مندی از دستاوردهای آن جای گیرند. پاسداشت زیست‌بوم‌های دریایی، گسترش دانش و پیشه‌آموزی، فراهم‌آوردن کار شایسته، بهبود دسترسی به بهداشت و آموزش و نگهداشت شیوه زیست بومی، باید هم‌پای گسترش بندرها، راه‌های بازرگانی و کانون‌های تولیدی پیش رود. آبادانی‌ای که به زندگی مردم جان تازه نبخشد، از پایداری بایسته برخوردار نخواهد بود.
* آشتی دریامحور را باید آرمانی فراتر از آرام‌بودن آب‌ها دانست؛ آرمانی که در آن، دریا به پیوندگاه ملت‌ها، راهگذر همکاری‌های سازنده و زمینه‌ساز کاهش دوری‌ها و بدگمانی‌ها بدل می‌شود. همکاری در پاسداشت دریا، دادوستد سودمند دوسویه، پیوند میان دانشگاه‌ها و کانون‌های نوآوری و گسترش زنجیره‌های ارزش مشترک می‌تواند منافع ملت‌ها را به یکدیگر گره بزند و زمینه‌های همدلی و هم‌افزایی را استوارتر سازد. در این راه، سود همگانی جایگزین بهره‌برداری یک‌سویه و همکاری جایگزین رویارویی خواهد شد.
*روز جهانی مراقبت و حمایت، بهانه‌ای ارزشمند برای بازاندیشی در معنای پیشرفت است؛ پیشرفتی که در آن، پاسداشت جان و کرامت انسان بر هر دستاوردی ارجحیت دارد و آبادانی سرزمین از آسایش مردمان جدایی‌ناپذیر است. آینده دریاها نیز نه تنها به چگونگی بهره‌گیری ما از گنجایش‌های طبیعی آن‌ها، بلکه به اندازه پایبندی ما به پاسداری از زندگی، دادگری و همبستگی وابسته است.
*نویسنده باور دارد که راه رسیدن از دریا به آبادانی، از انسان می‌گذرد و راه رسیدن از آبادانی به آشتی پایدار، از همکاری ملت‌ها. دریا هنگامی میراثی برای همه بشریت خواهد بود که نه مایه جدایی، بلکه سرچشمه پیوند؛ نه زمینه رویارویی، بلکه بستر همدلی؛ و نه تنها دارایی نسل امروز، بلکه امانتی گران‌بها برای نسل‌های آینده باشد.