گروه فرهنگ و هنر - پری ثابت: در پاییز ۲۰۲۶، نمایشگاه‌های نقاشی در موزه‌ها و گالری‌های جهان، طیفی از تجربه‌های هنری را پیش روی مخاطبان قرار داده‌اند؛ از بازخوانی امپرسیونیسم و هنر رنسانس تا بررسی هویت، مهاجرت و زندگی شهری در نقاشی معاصر. پاریس، لندن و سان‌فرانسیسکو از جمله شهرهایی هستند که نمایشگاه‌های شاخص این فصل را میزبانی می‌کنند. این رویدادها نشان می‌دهند نقاشی، با وجود گسترش رسانه‌های دیجیتال، همچنان ظرفیتی مهم برای گفت‌وگو درباره تاریخ، حافظه و تجربه انسانی دارد.
در پاریس، موزه اورانژری نمایشگاه «مونِه: زمان نقاشی» را از ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۲۷ برگزار می‌کند. نزدیک به چهل اثر از کلود مونه در این مجموعه گرد آمده‌اند تا رابطه نقاش با نور، تغییرات جوی و گذر زمان دوباره بررسی شود. انتخاب آثار، مخاطب را به مشاهده دقیق‌تر سطح بوم دعوت می‌کند؛ جایی که بازتاب آب، مه و حرکت نور، موضوعی ساده را به تجربه‌ای متغیر تبدیل می‌سازند. نمایشگاه همچنین با تجربه واقعیت مجازی همراه شده که بازدیدکننده را به فضای تصویری و مناظر آبی مونه نزدیک می‌کند. هم‌زمان، نمایشگاه «سزان و ما» در گراند پاله، از ۲۳ سپتامبر تا ۱۷ ژانویه، به میراث پل سزان و تأثیر او بر نگاه مدرن می‌پردازد. کنار هم قرار گرفتن این برنامه‌ها، پاریس را به یکی از کانون‌های مهم بازخوانی نقاشی اروپایی در فصل جاری تبدیل کرده است.
در لندن، گالری کورتولد نخستین نمایشگاه انفرادی بزرگ سلمان تور در اروپا را از ۲ اکتبر ۲۰۲۶ تا ۱۰ ژانویه ۲۰۲۷ برپا کرده است. این هنرمند متولد لاهور که در نیویورک زندگی و کار می‌کند، در نوزده نقاشی خلق‌شده از سال ۲۰۱۹ به بعد، لحظه‌هایی از دوستی، عشق، تنهایی و بیگانگی را به تصویر می‌کشد. شخصیت‌های او اغلب در فضاهای شهری و موقعیت‌های روزمره ظاهر می‌شوند؛ اما رنگ‌های پرحرارت، نورهای غیرواقع‌گرا و ترکیب‌بندی‌های صمیمی، صحنه‌های معمولی را به موقعیت‌هایی روان‌شناختی تبدیل می‌کنند. موضوع محوری آثار، میل انسان به تعلق داشتن و دشواری یافتن جایگاهی امن میان فرهنگ‌ها و گروه‌های اجتماعی است. نمایشگاهی جداگانه از طراحی‌های تور نیز در همین مجموعه ارائه می‌شود و امکان مقایسه نقاشی‌های کامل‌شده با یادداشت‌های بصری و روند شکل‌گیری ایده‌ها را فراهم می‌کند. اهمیت این رویداد در معرفی هنرمندی است که تجربه مهاجرت و زندگی معاصر را نه با روایت مستقیم، بلکه از راه ژست بدن‌ها، فاصله میان چهره‌ها و فضای رنگی منتقل می‌کند.
در سان‌فرانسیسکو، نمایشگاه «RM و موزه هنر مدرن سان‌فرانسیسکو: میان من و تو» مجموعه شخصی کیم نامجون، هنرمند موسیقی و عضو گروه بی‌تی‌اس، را با آثار منتخب موزه وارد گفت‌وگو کرده است. این نمایشگاه که تا ۷ فوریه ۲۰۲۷ ادامه دارد، ۱۴۲ اثر از مجموعه خصوصی او، عمدتاً شامل نقاشی کره‌ای، خوشنویسی و مجسمه، را در کنار ۳۶ اثر متعلق به موزه عرضه می‌کند. در یکی از بخش‌ها، نقاشی تک‌رنگ یون هیونگ‌کون در کنار اثری از مارک روتکو قرار گرفته و امکان مقایسه دو سنت انتزاعی را فراهم می‌آورد. همچنین اثری از لی اونگنو با موضوع قیام گوانگجو در سال ۱۹۸۰، پیوند هنر با حافظه سیاسی و تجربه جمعی را برجسته می‌کند. موفقیت عمومی نمایشگاه بیش از ۶۶ هزار بلیت برای آن فروخته شده است. با این حال، اهمیت برنامه فقط به شهرت گردآورنده محدود نمی‌شود؛ یادداشت‌های شخصی او در کنار اطلاعات تاریخی، مخاطب را به مواجهه‌ای کمتر رسمی و در عین حال معنادار با آثار دعوت می‌کند.
در برلین نیز گالری نقاشی موزه‌های دولتی با نمایش «پرتره‌ها! دیدارهای غافلگیرکننده از بوتیچلی تا لامپیکا» از ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ تا ۱۴ مارس ۲۰۲۷، شیوه‌های متفاوت بازنمایی چهره را کنار هم قرار داده است. چنین گردهم‌آیی‌هایی نشان می‌دهند پرتره صرفاً ثبت شباهت ظاهری نیست؛ بلکه درباره منزلت، جنسیت، هویت و نگاه هنرمند به سوژه نیز اطلاعات می‌دهد.
مجموع این نمایشگاه‌ها امسال تصویری متنوع از وضعیت نقاشی امروز ارائه می‌کند. آثار تاریخی همچنان با پرسش‌های تازه خوانده می‌شوند و نقاشی معاصر، تجربه‌های فردی را به بحثی گسترده‌تر درباره تعلق، حافظه و جامعه پیوند می‌زند. از این منظر، موزه دیگر تنها محل نگهداری شاهکارها نیست؛ فضایی برای مقایسه سنت‌ها و آزمودن برداشت‌های تازه از جهان است.