«لالایی محلی لُری» یکی از جلوههای فرهنگ شفاهی مردم لر است که در سال ۱۴۰۴ در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس ایران ثبت شد؛ میراثی که نه در موزه، بلکه با صدای مادران و مادربزرگها از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. لالاییهای لری تنها آوازهایی برای خواباندن کودک نیستند، بلکه بازتابی از زندگی، احساسات، آرزوها و دغدغههای خانوادههای لر به شمار میروند. در این نغمهها میتوان نشانههایی از طبیعت، دامداری، کوچ، کار، دوری، سربازی، روابط خانوادگی و دلتنگی را یافت. مادر در هنگام خواندن لالایی، علاوه بر آرام کردن کودک، با او سخن میگوید و بخشی از جهان خود را برای نسل آینده روایت میکند. زبان لری نیز در این آوازها حفظ و منتقل میشود و کودک پیش از آموختن سخن گفتن، واژههای زبان مادری را از صدای مادر میشنود. به همین دلیل، تداوم لالاییها به معنای حفظ بخشی از هویت، خاطرات و فرهنگ بومی مردم لر است.