گاهی برخی مقامات کشور گزارشهایی از اوضاع اقتصادی ارائه میدهند که در آن به پارهای تنگناها و مشکلات و ضعفها اشاره میشود. طبیعی است چنین اخباری در رسانههای بیگانه (بهطور دقیق یا با تقطیع یا سانسور و بهصورت هدفمند) منتشر شود.
نمونههایی ازایندست اخیراً توسط روسای قوای مجریه و مقننه و برخی مسئولان دولتی ازجمله وزیر اقتصاد، رئیس بانک مرکزی و... مطرحشده که در بعضی از این گزارشها میزان صادرات نفت، تورم، نقدینگی، کمبود بنزین و... اعلامشده است.
بلافاصله بعد از چنین رخدادهایی، رسانهها و چهرههای «پایداریچی زده» دایره و تمبک برمیدارند و داد و فغان برمیآورند که ایهاالناس! اینها دارند اطلاعات کشور را لو میدهند و سیگنال ضعف مخابره میکنند. دراینارتباط چند نکته را بررسی میکنم.
1- در جهان امروز، کتمان اطلاعات در حوزه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی و ... ممکن نیست. در جنگ اخیر دیدیم امریکا نتوانست بعضی ناتوانیها و نامرادیهای خود در حوزه نظامی را نهان کند. نهتنها رسانههای تخصصی که مقامات این کشور هم درباره آن اعتراف کردند. همین امروز رئیس ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی، با اذعان به خالی شدن خزانه مالی این ارتش اعلام کرد که منابع اختصاصیافته به ارتش به پایان رسیده و وضعیت مالی کنونی بر آمادگی نیروها و توانایی آنها برای انجام مأموریتها تأثیر گذاشته است.
2- رئیسجمهور، رئیس مجلس و ... مطالبی را مطرح کردند که دنیا بهراحتی میتواند از آن مطلع شوند. مثلاً فروش نفت، میزان آن و قیمتش مقولهای نیست که بتوان مخفی نگه داشت.
3- پرسش این است که مسئولان مگر اطلاعات پنهان درباره تسلیحات را افشا کردهاند که عدهای عصبانی شدهاند؟
4- یک عبارت شیرین خراسانی هست که داستانش را همه میدانیم. داستان ازاینقرار است که: مردی به پسرش گفت وقتی به خواستگاری میرویم و زنگ آیفون را میزنیم و میپرسند«کیه؟» تو نگو مُیُم. بگو مَنَم. پسر اندکی فکر کرد و جواب داد: خب وقتی در را باز میکنند که میفهمند «مُیُم»!
این حکایت مصداقش ماییم. وقتی حریف می فهمد در اقتصاد کجاییم چه دلیلی دارد با پنهانکاری، اسباب مسخره عالم شویم؟
البته جماعت پایدارچی زده آنقدر دهنلق هستند که خودشان اطلاعات سری را که در جلسات محرمانه بیان میشود از میز خطابهها بیان میکنند. به عبارتی خار را در چشم دیگران میبینند و شاخه درخت را در چشم خود، نه!