به قلم سردبیر
انسان صاحب حق است و هیچ کس نمیتواند این حق را از او سلب کند. حتی دولتها و پارلمانها نمیتوانند با وضع قانون حق طبیعی را از شهروندان سلب و تک صدایی ایجاد کنند. اعتراض، انتقاد، خرده گرفتن، زیر سؤال بردن تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها حق طبیعی شهروندان در جوامع پیشرفته به حساب میآید. نمونه آن جنبش جلیقه زردها در فرانسه بود که 11 ماه ادامه داشت و دولت به روی معترضان آتش نگشود و چشم کسی هم کور نشد. اصل 27 قانون اساسی جمهوری اسلامی اعتراض و تجمع، گردهمایی بدون حمل سلاح را مجاز میداند و نیاز به مجوز هم ندارد. ملت نزدیک به 47 سال است که از این حق بهره نبرده است. البته حامیان حکومت هر وقت خواستهاند از حق طبیعی خود استفاده کرده اند و بدون کسب مجوز از وزارت کشور به خیابان آمده و خواستههای خود را بیان کردهاند. این حق باید برای منتقدان و معترضان مسالمت جو نیز محفوظ باشد تا بتوانند بر اساس اصل 27 قانون اساسی به خیابان بیایند.
آخرین آن روز 22 دی ماه بود که تظاهرکنندگان پرشماری در تهران و دیگر شهرها به خیابان آمدند و شعار مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسراییل، نه سازش نه تسلیم نبرد با آمریکا، اغتشاشگر اعدام باید گردد، غارتگر اقتصادی اعدام باید گردد و... سر دادند.
برای اینکه عدالت اجرا شود حاکمیت اجازه دهد یک روز هم منتقدان و مخالفان تظاهرات سکوت برگزار کنند یا گرد هم آیند و درباره سیاست خارجی، سیاست منطقهای، پرونده هستهای، نظریه استصوابی شورای نگهبان اظهار نظر کنند. گردش آزاد اطلاعات در درازمدت مانع شورش، قیام و حرکات خشن مثل آنچه در روزهای اخیر از سوی نیروی انتظامی و معترضان دیده شد میشود.
آزادی بیان و گردش آزاد اطلاعات بستر را برای «رشد» و «رفاه» فراهم میکند. وقتی مردم مشاهده کنند عدهای از حق اعتراض برخوردارند و عدهای محروم هستند، ناراضی میشوند و دست به حرکات خسارت بار میزنند.