ستاره صبح آنلاین: حمامهای نمره یا حمامهای خصوصی در ایران، بخشی از فرهنگ و زندگی روزمره مردم در گذشته بودند که امروز خاطرهای نوستالژیک از آداب و رسوم ایرانی به شمار میروند. این حمامها برخلاف حمامهای عمومی، فضایی خصوصی، پاکیزه و آرام برای خانوادهها و افراد ثروتمند فراهم میکردند و نشاندهنده سبک زندگی و اهمیت به بهداشت در ایران قدیم بودند.
پیشینه و ریشههای تاریخی
حمامها در ایران سابقهای طولانی دارند و استفاده از آنها به دوران هخامنشیان و ساسانیان بازمیگردد. با ورود اسلام، حمامها علاوه بر جنبه بهداشتی، جنبه مذهبی و اجتماعی نیز پیدا کردند؛ وضو، غسل جمعه، مراسم قبل از عروسی و مناسبتهای مذهبی معمولاً در حمام انجام میشد.
حمامهای نمره یا خصوصی، برخلاف حمامهای عمومی که برای عموم مردم بود، معمولاً در خانههای اعیان و خانوادههای متمول ساخته میشد. این حمامها به شکل خانه در خانه بودند و علاوه بر خدمات بهداشتی، محلی برای خلوت و آرامش خانوادگی به شمار میآمدند.
معماری و ساختار حمام نمره
حمامهای نمره از معماری خاص ایرانی بهره میبردند که شامل بخشهای زیر بود:
رختکن (دورگیر): مکانی برای درآوردن لباسها و آماده شدن قبل از ورود به حمام. اغلب با کاشیهای رنگارنگ و نقوش زیبا تزئین میشد.
گرمخانه: بخش اصلی حمام که با حرارت آب و بخار گرم میشد. در حمامهای نمره، سیستم گرمایشی اغلب از طریق هواکشها و زیرزمینهای مخصوص (گرمکن یا خزینه) انجام میشد و دمای آب به شکل بهینه کنترل میگردید.
سردخانه و استخر کوچک: برخلاف حمامهای عمومی که استخر بزرگی داشتند، حمامهای نمره معمولاً استخر کوچک یا لگنهای جداگانه برای هر عضو خانواده داشتند تا استفاده خصوصی تضمین شود.
کاشیکاری و معماری هنری: حمامهای نمره اغلب با کاشیهای هفترنگ، آجرکاری ظریف و گنبدهای کوچک تزئین میشدند تا هم جلوه زیبایی داشته باشند و هم جریان هوا و گرما به شکل بهینه برقرار شود.
مزیتها و تفاوت با حمام عمومی
حمامهای نمره به دلایل متعددی از حمامهای عمومی برتری داشتند:
خصوصی بودن: افراد خانواده یا مهمانان نزدیک بدون نگرانی از حضور دیگران از حمام استفاده میکردند.
بهداشت بالاتر: آب تمیزتر، استخرهای جداگانه و امکانات بهتر باعث میشد حمام نمره از نظر بهداشتی مناسبتر باشد.
آرامش و خلوت: حمام نمره جایی برای آرامش و دور شدن از شلوغی و هیاهوی حمام عمومی بود.
آمادهسازی مهمانیها و مراسم: قبل از مراسمها، جشنها و ازدواج، اعضای خانواده در حمام نمره آماده میشدند و اغلب از روغنها، گلها و ماساژهای سنتی بهره میبردند.
پاستل د چوکلو؛ غذای سنتی شیلی
ستاره صبح آنلاین: شیلی کشوری طولانی و باریک در غرب آمریکای جنوبی است که فرهنگ و غذاهایش حاصل ترکیب تأثیرات بومیان این منطقه و مهاجران اروپایی است. یکی از شناختهشدهترین و محبوبترین غذاهای شیلی، پاستل د چوکلو (Pastel de Choclo) است؛ نوعی پای ذرت که عطر و طعم آن یادآور تاریخ و فرهنگ این کشور است.
ریشهها و پیشینه تاریخی
ریشههای پاستل د چوکلو به دوران بومیان شیلی بازمیگردد، به ویژه مردم مپوچه و وایو که ذرت را به عنوان یکی از اصلیترین غلات خود کشت میکردند. ذرت نه تنها ماده غذایی اصلی، بلکه نقش فرهنگی و آیینی نیز داشت و در مراسم مذهبی و سنتی مورد استفاده قرار میگرفت. با ورود استعمارگران اسپانیایی در قرن ۱۶، مواد غذایی و روشهای پخت اروپایی وارد شیلی شدند.
مواد تشکیلدهنده و روش آشپزی
پاستل د چوکلو از سه بخش اصلی تشکیل شده است:
لایه گوشت و سبزیجات: معمولاً گوشت گاو یا مرغ به همراه پیاز، فلفل دلمهای، زیتون و گاهی تخممرغ سختشده به صورت لایهای قرار میگیرد. این بخش با ادویههای محلی مزهدار میشود.
لایه ذرت لهشده: مهمترین ویژگی پاستل د چوکلو، لایه ذرت لهشده است که شیرین و نرم است و طعم خاصی به غذا میدهد. ذرت تازه آسیاب شده و با کمی شکر و روغن زیتون یا کره ترکیب میشود.
پخت در فر: پس از قرار دادن لایهها در ظرف مخصوص، غذا در فر پخته میشود تا سطح ذرت طلایی و کمی کاراملی شود. این مرحله نهایی طعمی شیرین و جذاب به پاستل میبخشد و باعث میشود ترکیب لایهها کاملاً با هم آمیخته شود.