مجسمه «شکست والرین» که با هدف بازنمایی یکی از نمادینترین لحظات اقتدار تاریخی ایران ساخته شده، در ماههای اخیر به یکی از بحثبرانگیزترین آثار هنر شهری تهران بدل شده است. این اثر نهتنها بهواسطه مضمون تاریخی خود، بلکه به دلیل مسیر جابهجایی و واکنشهای گسترده پیرامونش، توجه افکار عمومی و جامعه هنری را به خود جلب کرد. این مجسمه نخستینبار ۱۶ آبان ۱۴۰۴ بهصورت موقت در میدان انقلاب رونمایی شد. سازمان زیباسازی شهر تهران از ابتدا تأکید داشت که این جانمایی دائمی نیست و اثر پس از یک دوره نمایش کوتاهمدت، به محل نهایی خود منتقل خواهد شد. با پایان این دوره، تندیس بهطور شبانه جمعآوری و در ۱۲ دیماه در مسیر غرب به شرق اتوبان لشگری، پیش از ورودی فرودگاه مهرآباد نصب شد؛ مکانی که به گفته مسئولان، به دلیل تردد دیپلماتها و مهمانان خارجی انتخاب شده است. داود گودرزی، معاون خدمات شهری شهرداری تهران، اعلام کرده که این جانمایی از ابتدا در برنامه بوده و حاشیههای ایجادشده بیشتر ناشی از فضاسازی رسانهای است. با این حال، برخی هنرمندان و منتقدان، از جمله بهداد لاهوتی، نسبت به کیفیت اجرا، انتخاب متریال و نبود فرآیندهای حرفهای مانند فراخوان تخصصی و مشارکت انجمنهای هنری انتقاد کردهاند. «شکست والرین» امروز در نقطهای با کارکرد بینالمللی قرار گرفته است؛ اما مسیر پرحاشیه آن نشان داد که موفقیت هنر شهری، بیش از هر چیز، به شفافیت، گفتوگو و همراهی جامعه هنری و مخاطبان وابسته است.