به گزارش ستاره صبح، پیشرفت هوش مصنوعی در پزشکی، راه‌های تازه‌ای برای تحلیل اطلاعات بیماران ایجاد کرده است. یکی از حوزه‌های مورد بررسی، استفاده از تصاویر چهره برای برآورد برخی شاخص‌های زیستی و بررسی ارتباط آن‌ها با وضعیت بیماران مبتلا به سرطان است.
در این روش‌ها، سامانه‌های رایانه‌ای با تحلیل ویژگی‌های تصویری تلاش می‌کنند الگوهایی را شناسایی کنند که ممکن است با سن زیستی، وضعیت عمومی بدن یا پیامدهای بیماری ارتباط داشته باشند. سن زیستی با سن تقویمی تفاوت دارد و به وضعیت عملکردی بدن در مقایسه با سن فرد اشاره می‌کند.
آیا عکس چهره می‌تواند سرطان را تشخیص دهد؟
خیر؛ دست‌کم در شرایط فعلی، تصویر چهره به‌تنهایی ابزار معتبر و مستقلی برای تشخیص سرطان محسوب نمی‌شود. پژوهش درباره ارتباط ویژگی‌های چهره با وضعیت سلامت، با تشخیص قطعی بیماری تفاوت دارد.
نتایج چنین مدل‌هایی باید در گروه‌های بزرگ و متنوع از بیماران بررسی شوند تا مشخص شود آیا دقت آن‌ها در شرایط مختلف قابل اعتماد است یا خیر. عواملی مانند سن، ویژگی‌های فردی، کیفیت تصویر و تفاوت‌های جمعیتی نیز می‌توانند بر عملکرد سامانه اثر بگذارند.
کاربرد احتمالی این فناوری چیست؟
اگر پژوهش‌ها در آینده نتایج قابل اتکایی ارائه کنند، ابزارهای تصویری ممکن است در کنار اطلاعات بالینی به ارزیابی اولیه وضعیت برخی بیماران کمک کنند. با این حال، تصمیم‌های درمانی باید بر اساس معاینه، آزمایش‌ها، تصویربرداری‌های تخصصی و نظر پزشک گرفته شوند.
استفاده از تصاویر چهره همچنین پرسش‌هایی درباره حفظ حریم خصوصی و امنیت اطلاعات پزشکی ایجاد می‌کند. تصاویر چهره از داده‌های حساس محسوب می‌شوند و استفاده درمانی از آن‌ها باید با ضوابط روشن و حفاظت کافی از اطلاعات همراه باشد.
هوش مصنوعی ظرفیت بالایی برای کمک به پزشکی دارد، اما هر نتیجه پژوهشی به معنای آمادگی یک فناوری برای استفاده عمومی نیست. تحلیل چهره در حوزه سرطان همچنان موضوعی پژوهشی است و نباید آن را جایگزین روش‌های تثبیت‌شده تشخیص و درمان دانست.