در این شرایط پیچیده و بحران‌زا، دیپلماسی به داد رسید و تفاهم‌نامه اسلام‌آباد که به نفع ایران و به ضرر آمریکا بود، بین پزشکیان و ترامپ امضا شد. ایران می‌توانست بدون هیچ مانعی ۶۰ روز نفت بفروشد و پولش را به خزانه برگرداند، اما اتفاقاتی افتاد که این تفاهم‌نامه از بین رفت و تحریم و محاصره دریایی و سایه جنگ همچنان پابرجا مانده است.
ایران کشور پهناوری است و با ۱۵ کشور مرز آبی و زمینی دارد، دولت عزمش را جزم کرد تا از طریق کشورهای همسایه، مثل عراق، ترکیه، پاکستان و ترکمنستان، کالاهای اساسی و مورد نیاز را وارد کند. وزارت خزانه‌داری آمریکا در قالب طرح «طرد اقتصادی» یا انزوای اقتصادی، به کشورهای همسایه فشار آورده و می‌آورد که از تجارت با ایران خودداری کنند و اجازه ندهند کالا به ایران وارد یا از ایران به سایر کشورها صادر شود.
تنها کشوری که ایران می‌تواند از آنجا بدون مانع کالا وارد و صادر کند روسیه است. روسیه اکنون زیر ضرب پهپادها و موشک های اوکراین است و با کمبود سوخت مواجه شده و نمی‌تواند به ایران بنزین، گازوئیل و گاز بدهد. فقط می‌تواند مواد غذایی بدهد که نمی‌تواند نیازهای ایران را تأمین کند، بنابراین باید فکری برای برداشتن محاصره دریایی کرد.
شنیده‌ها حاکی است که حتی چین نمی‌تواند کالا به ایران وارد کند، چون این کار باید از طریق بنادر قزاقستان صورت بگیرد. این کشور تحت فشار آمریکا، مانع حمل کالا به ایران شده است. روز گذشته خبری روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت که پاکستان، که به‌ظاهر با ایران دوست است و تلاش می‌کند میانجی بین ایران و آمریکا باشد، مرزهای زمینی‌اش را به روی ایران بست. این اتفاق خوبی برای مردم نیست، زیرا ممکن است ورود کالا به کشور کاهش پیدا کند و کالاها گران شوند. تجربه نشان داده است که تحریم بدتر از جنگ و محاصره دریایی بدتر از تحریم و جنگ است. اگر قرار است شرایط بدتر نشود، پزشکیان و قالیباف باید با بهره‌گیری از دیپلماسی و بده‌بستان، که یک قاعده شناخته‌شده بین‌المللی است، محاصره تنگه هرمز را در مقابل برداشتن محاصره دریایی باز کنند و فشار را از دوس مردم بردارند.