١- بزندرروها و مخالفان شفافیت. چون در سایه شفافیت، دیگر نمیتوان دروغ گفت، نفاق ورزید و به کسی گفت به تو رأی دادهام، در حالی که همزمان با رقیبش، نرد عشق بازی کنی.
٢- کسانی که دیگران را نابالغ میشمارند و خود را قیم آنان میپندارند و معتقدند عوام، کالانعاماند و قدرت تشخیص ندارند و لذا ما وظیفه داریم ابتدا خوبها را گزینش کنیم تا خیل رایدهندگان، صرفا از میان سبدِ گزینششدهها انتخاب کنند.
٣- خوگرفتگان به روشهای سنتی که اصولا از هر تغییر و تکامل و روزآمدی، گریزان و بلکه هراساناند. آنان به ریش سفیدی یا انتصاب اعتقاد دارند. یا مثل قربانی و مفعول و منفعل، به عملیات روانی طرف مقابل تن میدهند. کمی امروزیتر یا روشنفکرتر که باشند به انتخابات با شیوههای مرسوم، باور و عادت دارند. اما چیزی از دموکراسی معکوس نشنیدهاند و نمیدانند اگر فردی را انتخاب کردیم و فردایش متوجه شدیم «جو فروش ِ گندمنما» بوده است چه خاکی بر سر کنیم؟ آیا مجبوریم آن نابکار را تا آخرِ دوره تحمل کنیم؟ دموکراسی دیجیتال، چارهی کار است و تضمین و بازدارندگی ایجاد میکند و فرد منتخب میداند اگر به وعدهها عمل نکند یا اگر خودکامگی و سوء استفاده پیشه کند موکلانْ این «قدرت» را دارند که او را درجا عزل کنند. لذا رفتارش با موکلان خود عوض نمیشود و همواره خود را بدهکار آنان و مجری منویات آنان میداند و مجبور است مطابق الزامات «نمایندگی» عمل کند.
۴- برگزیدگان حقهباز که وقتی به همت و روی دست موکلان، بالا میروند نردبان را میاندازند تا همان بالا بهصورت ابدی جا خوش کنند و دست کسی به آنان نرسد.
۵- کسانی که با شلوغبازی، پدرخوانده جا میاندازند. مجرس، جای پدرخواندهبازی نیست چون امکان رشد خوشهای و صعودی را فراهم میآورد. یک یا چند نفر، نماینده جزییترین خوشهها میشوند؛ آنان بین خود، نماینده انتخاب میکنند؛ این نمایندگان برای سطح بالاتر از بین خود نماینده انتخاب میکنند و این روش تا بالاترین سطح ادامه مییابد.
۶- اسیران سرمشقهای منسوخ یا پارادایمهای ناکارآمد. این که انجام هر کاری را منوط به اجازه و مجوز بدانی و مثل قواعد حکومت نظامی حتی تجمع چند نفر کنار یکدیگر ممنوع باشد منهای جنبهی پدرسالارانهاش (پاتریمونال) اصرار بر تداوم این ایده رایج آن هم در جهان شبکهای و فناور امروز، شدنی نیست و اسباب مضحکه مینماید. هر چند مطابق بند سوم مانیفست مجرس، این خود اعضا هستند که در باره آینده آن تصمیم خواهند گرفت.
٧- مرکز زدهها که به خوشهها (شهرستانها یا رستههای ظاهرا فرعی) باور ندارند و خود را عقل کل میشمارند. مجرس، مجال دیده شدن استعدادها است.
مجمع رسانهها (مجرس) اینک با حضور پر نشاط بیش از ٢٧٠٠ رسانه، آن هم در همهگیری دلمردگی، نشان از دو جنبه جلوداری و پیشبرندگی رسانهورزان دارد: اولا تزریق امید و ثانیا مدلسازی دموکراسی دیجیتال، دموکراسی معکوس و شفافیت در مجامع و انتخابات. قدر رسانهایها را بدانیم.
مانیفست درباره ما :: مجمع رسانهها