محاصره دریایی ایران، همراه با محاصره زمینی، تصویر تازهای از جنگ را به نمایش میگذارد. قطع خطوط ارتباطی بندرعباس، شامل خطوط ریل، جاده و دکلهای مخابراتی، به معنای قطع ارتباط کشور با بنادر اصلی خود است. این امر تنها رساندن امکانات نظامی به بندرعباس را دچار مشکل نمیکند، بلکه رساندن کالاهای وارداتی به مرکز کشور را هم با کندی و اخلال مواجه میکند. آمریکا راههای ارتباطی بندرعباس به مرکز کشور از طریق سیرجان، شیراز و میناب را بمباران کرده است.
همه این راهها بندرعباس را به شهرهای مرکزی ایران وصل میکند؛ یعنی راه صادرات و واردات کشور نه تنها در دریا، بلکه در خشکی نیز بسته میشود. یعنی کالاهای وارداتی در بندر و گمرک نمیتوانند به آسانی از طریق ریل و جاده به مراکز توزیع در شهرهای مرکزی برسند؛ یعنی...
برنامه آمریکا در تهاجم نظامی به ایران روشنتر میشود. پنتاگون میکوشد توان تهاجمی و موشکی و پهپادی ایران را کاهش دهد. جنگطلبان به واقعیتهای میدانی بیتوجهاند و توان نظامی را تنها در قدرت موشکی و پهپادی میبینند و نقش سامانههای پدافندی و دفاع هوایی و قدرت مردم را به درستی درک نمیکنند. قدرت تخریبی موشکها و پهپادهای ایرانی قابل توجه است، ولی پوشش دفاع هوایی هم لازم است. اینها نکات پوشیدهای نیست، ولی باید به این نکته هم توجه داشت که آمریکا برای داشتن دست برتر در مذاکرات، به اشغال بخشی از جزایر و خاک ایران اشاره میکند. این مقوله نباید سادهسازی شود.
این خطر جدیتر از آن است که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت.
مذاکره، گفتوگو، تفاهم و توافق، راه برونرفت از بحران کنونی است.