اگر تظاهرات مسالمت آمیز بدون سلاح در گذشته و حال پذیرفته میشد، اکنون شاهد اعتراض جوانان، زنان و بازاریان در کف خیابان نبودیم. پرسش این است که ماهیت اعتراضات اقتصادی، معیشتی یا سیاسی است؟ پاسخ هر سه مورد است.
تجربه اعتراض سال 96 در مشهد که با فراخوان احمد علمالهدی امامجمعه مشهد برای اعتراض به گرانی شروع شد و بعد از حالت صنفی، اقتصادی و معیشتی خارج و رنگ و بوی سیاسی به خود گرفت، در سال 1398 وامسال نیز تکرار شده است.
*اگر احزاب و تشکلها بر اساس اصل 27 قانون اساسی مثل گروههای حامی حکومت که بدون مجوز به خیابان میآیند، به دیگران هم این اجازه داده میشد تا بهطور مسالمتآمیز دست به اعتراض بزنند، و خواسته های خود را بیان کنند، حالا شاهد اعتراضات نبودیم. اعتراض وقتی به خشونت کشیده میشود از حالت صنفی، اقتصادی، معیشتی خارج و سیاسی و تند میشود که برای مردم و حکومت پر هزینه میشود. در این شرایط جوانان تحت تأثیر رسانههای بیگانه و معارضین جمهوری اسلامی قرار میگیرند و به خیابان میآیند و برای خود و حکومت حادثه می-آفرینند. غافل از اینکه ملت در فضای بگیروببند و خشونت از هر دو طرف نه به آزادی میرسند و نه به زندگی بهتر و نه به عدالت و رفاه دست مییابد. باید دانست که تحقق این موضوعات در فضای آرام و با صندوق رأی کسب میشود، نه با روش-های دیگر.
*مشاهدات میدانی نشان میدهد که اعتراضات که نخست اقتصادی بود، سیاسی شده و گروههایی از مردم تحت تأثیر مخالفان جمهوری اسلامی در شهرهای کوچک و بزرگ به خیابان آمدند.
*راهکار برونرفت از وضعیت کنونی و عبور از بحران و آرام شدن جامعه پذیرش مطالبات مردم و برآوردن آنهاست، هر چند تلخ باشد.
برای عبور از بحرانها پیشنهاد میشود یک گروه 100 نفره از شخصیتهایی که در دهه گذشته مسئولیتهای کلیدی مثل رئیسجمهور، رئیس مجلس، نخستوزیر، معاون رئیسجمهور، نماینده مجلس، وزیر، معاون وزیر، استاندار، سفیر و ئ.. که دل درگرو ملک و ملت دارند تشکیل و ریشههای نارضایتیها را شناسایی و با شجاعت و جسارت نظر خود را اعلام کنند وحاکمیت هم دست به اصلاح ساختارهای معیوب از بین بردن تبعیض، فساد، نابرابری بزند و انتخابات آزاد برگزار شود. همچنین مشکل سیاست خارجی با غرب بهویژه آمریکا حل شود تا تنش، تحریم و سایه جنگ و تحریم را از سر کشور دور کنند. اگر چنین شود امید رفته از جامعه بازخواهد گشت.